บทสนทนาเรื่องปีที่สิบ

บทสนทนาเรื่องปีที่สิบ

ในศาลแพ่ง ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย กานต์เดินผ่านจุดที่เพื่อนเก่าเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

มิติร่างกาย: มือของกานต์สั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในศาลแพ่ง ระยะห่างกับเพื่อนเก่าเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของกานต์

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของเพื่อนเก่าทาบยาวบนพื้น กานต์จำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ศาลแพ่งอีก

“อย่ามองฉันแบบนั้น” กานต์พึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

บทสนทนาเล็กๆ ในศาลแพ่งกลายเป็นแม่ที่กดทับความเงียบ กานต์พยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของเพื่อนเก่าจับความสั่นได้ทุกครั้ง

“ฉันไม่ได้หนี” กานต์ตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

บ้านและชื่อเสียงกดทับคำพูดของกานต์ ทุกประโยคในศาลแพ่งมีราคา เพื่อนเก่ายืนเป็นทั้งที่พักและพายุในเวลาเดียวกัน — กลิ่นฝนตกนอกระเบียงดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

แนวเรื่องแบบInheritance Woundที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า กานต์ไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

คนรอบข้างในศาลแพ่งยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงกานต์ที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่เพื่อนเก่าขยับเข้ามา

“แล้วความลับในครอบครัวล่ะ?” กานต์ถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

ความกลัวยังอยู่ แต่กานต์เริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักเพื่อนเก่าออกไปโดยไม่จำเป็น

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” เพื่อนเก่าตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

กานต์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เพื่อนเก่าจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างกานต์กับเพื่อนเก่าแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ บ้านและชื่อเสียงกดทับคำพูดของกานต์ ทุกประโยคในศาลแพ่งมีราคา เพื่อนเก่ายืนเป็นทั้งที่พักและพายุในเวลาเดียวกัน — กลิ่นฝนตกนอกระเบียงดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ในศาลแพ่ง แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน กานต์และเพื่อนเก่ายังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

กานต์เดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” เพื่อนเก่าพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” เพื่อนเก่าถามเสียงเบา กานต์ตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” เพื่อนเก่ากล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้ความลับในครอบครัวตัดสินแทนเราอีกต่อไป” กานต์เงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด กานต์รู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ ความลับในครอบครัวจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

เพื่อนเก่าขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนกานต์ได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกศาลแพ่ง ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในศาลแพ่ง เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับกานต์กับเพื่อนเก่า

จบตอนที่ 7 — บทสนทนาเรื่องปีที่สิบ ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่ากานต์จะกล้าเลือกเพื่อนเก่าหรือยังคงหนีจากความลับในครอบครัว