ก่อนที่อัยการจะปรากฏ

ก่อนที่อัยการจะปรากฏ

อากาศที่ห้องเก็บหลักฐานเย็นกว่าที่ผู้ช่วยมายด์จำได้ กลิ่นกลิ่นกาแฟสำนักงานลอยมาก่อนเสียงฝีเท้า — และก่อนที่เหยื่อที่ยังหายใจจะปรากฏตรงมุมเดิมที่ทั้งคู่เคยแสร้งทำเป็นไม่รู้จักกัน

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ ผู้ช่วยมายด์นับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้เหยื่อที่ยังหายใจ ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในสถานีตำรวจย่านเก่า

หลักฐานชิ้นเล็กในสถานีตำรวจย่านเก่าไม่เข้ากับคำให้การ ผู้ช่วยมายด์จดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เหยื่อที่ยังหายใจดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นกาแฟสำนักงาน

มิติเวลา: นาฬิกาในห้องเก็บหลักฐานบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของผู้ช่วยมายด์บอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องนักสืบย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

เหยื่อที่ยังหายใจไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้ผู้ช่วยมายด์ลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับกลิ่นกาแฟสำนักงาน

“ผู้ช่วยมายด์… ทำไมถึงเงียบ?” เหยื่อที่ยังหายใจถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับกลิ่นกาแฟสำนักงาน “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

“ฉันไม่ได้หนี” ผู้ช่วยมายด์ตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของเหยื่อที่ยังหายใจจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของผู้ช่วยมายด์

ผู้ช่วยมายด์กุมมือแน่น ภาพของหลักฐานที่ถูกจัดฉากวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเหยื่อที่ยังหายใจ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในห้องเก็บหลักฐานจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“แล้วหลักฐานที่ถูกจัดฉากล่ะ?” ผู้ช่วยมายด์ถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” เหยื่อที่ยังหายใจตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

นอกสถานีตำรวจย่านเก่า โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับผู้ช่วยมายด์ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเหยื่อที่ยังหายใจปนกับนักสืบ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างผู้ช่วยมายด์กับเหยื่อที่ยังหายใจแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในสถานีตำรวจย่านเก่าไม่เข้ากับคำให้การ ผู้ช่วยมายด์จดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เหยื่อที่ยังหายใจดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นกาแฟสำนักงาน

ถ้าให้ย้อนกลับ ผู้ช่วยมายด์อาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในห้องเก็บหลักฐาน การหนีแพงกว่าการเผชิญ เหยื่อที่ยังหายใจยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ผู้ช่วยมายด์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เหยื่อที่ยังหายใจจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในห้องเก็บหลักฐาน แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน ผู้ช่วยมายด์และเหยื่อที่ยังหายใจยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ ผู้ช่วยมายด์ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่เหยื่อที่ยังหายใจมองไปทางหน้าต่างของห้องเก็บหลักฐาน ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในห้องเก็บหลักฐานเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของเหยื่อที่ยังหายใจดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา ผู้ช่วยมายด์กลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 1 — ก่อนที่อัยการจะปรากฏ ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าผู้ช่วยมายด์จะกล้าเลือกเหยื่อที่ยังหายใจหรือยังคงหนีจากหลักฐานที่ถูกจัดฉาก