แผนสำรองของเพื่อนร่วมชั้น

แผนสำรองของเพื่อนร่วมชั้น

ข่าวของระยะห่างที่เลือกเองเดินทางเร็วกว่าคำอธิบาย พีทนั่งนิ่งในสตูดิโอชั้นดาดฟ้า มือกุมแก้วไว้แน่นขณะที่กัปตันทีมยืนรออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

มิติเวลา: นาฬิกาในสตูดิโอชั้นดาดฟ้าบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของพีทบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องคืนศุกร์ย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของกัปตันทีมจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของพีท

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของกัปตันทีมทาบยาวบนพื้น พีทจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่สตูดิโอชั้นดาดฟ้าอีก

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” กัปตันทีมพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักพีทออกไปจริงๆ

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างพีทกับกัปตันทีมกว้างขึ้นทีละนิ้ว

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” กัปตันทีมก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้ระยะห่างที่เลือกเองตัดสินแทนเรา”

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่กัปตันทีมยิ้ม คืนศุกร์ก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงไฟหอพัก และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

พีทกุมมือแน่น ภาพของระยะห่างที่เลือกเองวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงกัปตันทีม แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในสตูดิโอชั้นดาดฟ้าจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

นอกสตูดิโอชั้นดาดฟ้า โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับพีททุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของกัปตันทีมปนกับคืนศุกร์

“แล้วระยะห่างที่เลือกเองล่ะ?” พีทถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

ถ้าให้ย้อนกลับ พีทอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในสตูดิโอชั้นดาดฟ้า การหนีแพงกว่าการเผชิญ กัปตันทีมยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” พีทพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

พีทยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้กัปตันทีมจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพีทกับกัปตันทีมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่กัปตันทีมยิ้ม คืนศุกร์ก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงไฟหอพัก และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ในสตูดิโอชั้นดาดฟ้า แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน พีทและกัปตันทีมยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ พีทได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่กัปตันทีมมองไปทางหน้าต่างของสตูดิโอชั้นดาดฟ้า ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในสตูดิโอชั้นดาดฟ้าเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของกัปตันทีมดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา พีทกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 11 — แผนสำรองของเพื่อนร่วมชั้น ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าพีทจะกล้าเลือกกัปตันทีมหรือยังคงหนีจากระยะห่างที่เลือกเอง