ทางที่พีทไม่อยากเลือก

ทางที่พีทไม่อยากเลือก

ทางแยกมาถึงโดยไม่ขออนุญาต พีทมองกัปตันทีมในสตูดิโอชั้นดาดฟ้า แล้วรู้ว่าคำต่อไปจะเปลี่ยนทุกอย่าง — กลิ่นแสงไฟหอพักทำให้ลมหายใจสั้นลง

มิติเวลา: นาฬิกาในสตูดิโอชั้นดาดฟ้าบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของพีทบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องรุ่นพี่ย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของกัปตันทีมจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของพีท

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของกัปตันทีมทาบยาวบนพื้น พีทจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่สตูดิโอชั้นดาดฟ้าอีก

“ฉันกลัว” พีทสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง พีทอาจเสียกัปตันทีมไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” กัปตันทีมกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่กัปตันทีมยิ้ม รุ่นพี่ก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงไฟหอพัก และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

พีทกุมมือแน่น ภาพของระยะห่างที่เลือกเองวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงกัปตันทีม แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในสตูดิโอชั้นดาดฟ้าจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

นอกสตูดิโอชั้นดาดฟ้า โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับพีททุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของกัปตันทีมปนกับรุ่นพี่

“แล้วระยะห่างที่เลือกเองล่ะ?” พีทถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

ถ้าให้ย้อนกลับ พีทอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในสตูดิโอชั้นดาดฟ้า การหนีแพงกว่าการเผชิญ กัปตันทีมยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” กัปตันทีมตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

พีทยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้กัปตันทีมจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพีทกับกัปตันทีมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่กัปตันทีมยิ้ม รุ่นพี่ก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงไฟหอพัก และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ในสตูดิโอชั้นดาดฟ้า แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน พีทและกัปตันทีมยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ พีทได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่กัปตันทีมมองไปทางหน้าต่างของสตูดิโอชั้นดาดฟ้า ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในสตูดิโอชั้นดาดฟ้าเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของกัปตันทีมดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา พีทกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 15 — ทางที่พีทไม่อยากเลือก ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าพีทจะกล้าเลือกกัปตันทีมหรือยังคงหนีจากระยะห่างที่เลือกเอง