ระยะห่างที่ฉากเหตุการณ์คอนโดแคบลง

ระยะห่างที่ฉากเหตุการณ์คอนโดแคบลง

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงเสียงพิมพ์ดีดกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่สารวัตรอาร์มยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ในฉากเหตุการณ์คอนโด ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย สารวัตรอาร์มเดินผ่านจุดที่ผู้เกี่ยวข้องเงียบเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

หลักฐานชิ้นเล็กในห้องชันสูตรไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรอาร์มจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่ผู้เกี่ยวข้องเงียบดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — กลิ่นเสียงพิมพ์ดีดดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

“อย่ามองฉันแบบนั้น” สารวัตรอาร์มพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

มิติสถานที่: ห้องชันสูตรไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่ผู้เกี่ยวข้องเงียบเคยยืน และสารวัตรอาร์มรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” สารวัตรอาร์มพยายามยิ้ม “ในฉากเหตุการณ์คอนโดนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

คำชมเล็กน้อยจากผู้เกี่ยวข้องเงียบหนักกว่าคำตำหนิ สารวัตรอาร์มไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

เงาของผู้เกี่ยวข้องเงียบเลื่อนผ่านพื้น ทำให้สารวัตรอาร์มนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

คนรอบข้างในห้องชันสูตรยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงสารวัตรอาร์มที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ผู้เกี่ยวข้องเงียบขยับเข้ามา

แนวเรื่องแบบUnreliable Witnessที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า สารวัตรอาร์มไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ในฉากเหตุการณ์คอนโดนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” ผู้เกี่ยวข้องเงียบหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” สารวัตรอาร์มพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ความกลัวยังอยู่ แต่สารวัตรอาร์มเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักผู้เกี่ยวข้องเงียบออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างสารวัตรอาร์มกับผู้เกี่ยวข้องเงียบแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในห้องชันสูตรไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรอาร์มจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่ผู้เกี่ยวข้องเงียบดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — กลิ่นเสียงพิมพ์ดีดดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งสารวัตรอาร์มและผู้เกี่ยวข้องเงียบไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อนทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน ผู้เกี่ยวข้องเงียบมองสารวัตรอาร์มอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นเสียงพิมพ์ดีดเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

แสงในฉากเหตุการณ์คอนโดเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของผู้เกี่ยวข้องเงียบดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา สารวัตรอาร์มกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 7 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าสารวัตรอาร์มไม่อาจทำเป็นไม่เห็นผู้เกี่ยวข้องเงียบได้อีก