โต๊ะข้างหน้าต่างที่ร้านสะดวกซื้อตีสอง

โต๊ะข้างหน้าต่างที่ร้านสะดวกซื้อตีสอง

ในสตูดิโอชั้นดาดฟ้า ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย วินเดินผ่านจุดที่เพื่อนร่วมชั้นเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ วินนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้เพื่อนร่วมชั้น ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในร้านสะดวกซื้อตีสอง

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับวิน ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมชั้นยิ้ม ทางกลับก็ดังขึ้นในอก — แสงที่ร้านสะดวกซื้อตีสองทำให้ใบหน้าของเพื่อนร่วมชั้นชัดเกินไป และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติความขัดแย้ง: ความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของวิน แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้เพื่อนร่วมชั้น

บทสนทนาเล็กๆ ในร้านสะดวกซื้อตีสองกลายเป็นทางกลับที่กดทับความเงียบ วินพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของเพื่อนร่วมชั้นจับความสั่นได้ทุกครั้ง

“อย่ามองฉันแบบนั้น” วินพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

“ฉันไม่ได้หนี” วินตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง วินรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

ในอกของวินมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากสตูดิโอชั้นดาดฟ้า อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งเพื่อนร่วมชั้นไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อน

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” วินกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

“งั้นนั่งก่อน” เพื่อนร่วมชั้นชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

กลิ่นกลิ่นผ้าห่มติดอยู่ในความทรงจำของวิน แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างวินกับเพื่อนร่วมชั้นแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับวิน ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมชั้นยิ้ม ทางกลับก็ดังขึ้นในอก — แสงที่ร้านสะดวกซื้อตีสองทำให้ใบหน้าของเพื่อนร่วมชั้นชัดเกินไป และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับวิน คืนนี้ชัดเจนว่าเพื่อนร่วมชั้นไม่ได้มาแบบสุ่ม — ความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนดึงทั้งคู่มาเจอกัน

วินยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เพื่อนร่วมชั้นจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งวินไว้กับคำถามเรื่องความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของเพื่อนร่วมชั้นปนอยู่ด้วยตลอด

จบตอนที่ 10 — ปมของความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนยังคุกรุ่น และเพื่อนร่วมชั้นจะกลับมาในจังหวะที่วินคาดไม่ถึง