เมื่อสตูดิโอชั้นดาดฟ้าไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป

เมื่อสตูดิโอชั้นดาดฟ้าไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของเพื่อนร่วมชั้นจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของวิน

ทางแยกมาถึงโดยไม่ขออนุญาต วินมองเพื่อนร่วมชั้นในสนามซ้อมหลังคณะ แล้วรู้ว่าคำต่อไปจะเปลี่ยนทุกอย่าง — กลิ่นแสงไฟหอพักทำให้ลมหายใจสั้นลง

เก้าอี้ว่างข้างเพื่อนร่วมชั้นดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน วินเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นแสงไฟหอพักชัดขึ้น

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับวิน ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมชั้นยิ้ม ทางกลับก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงไฟหอพัก และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติสถานที่: สนามซ้อมหลังคณะไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่เพื่อนร่วมชั้นเคยยืน และวินรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“ฉันกลัว” วินสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง วินอาจเสียเพื่อนร่วมชั้นไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” เพื่อนร่วมชั้นกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

นอกสนามซ้อมหลังคณะ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับวินทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเพื่อนร่วมชั้นปนกับทางกลับ

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” วินกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

วินกุมมือแน่น ภาพของความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเพื่อนร่วมชั้น แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในสตูดิโอชั้นดาดฟ้าจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

ถ้าให้ย้อนกลับ วินอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในสตูดิโอชั้นดาดฟ้า การหนีแพงกว่าการเผชิญ เพื่อนร่วมชั้นยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“งั้นนั่งก่อน” เพื่อนร่วมชั้นชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างวินกับเพื่อนร่วมชั้นแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับวิน ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมชั้นยิ้ม ทางกลับก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงไฟหอพัก และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

วินยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เพื่อนร่วมชั้นจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งวินไว้กับคำถามเรื่องความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของเพื่อนร่วมชั้นปนอยู่ด้วยตลอด

จบตอนที่ 18 — ปมของความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนยังคุกรุ่น และเพื่อนร่วมชั้นจะกลับมาในจังหวะที่วินคาดไม่ถึง