บทใหม่ของวิน

บทใหม่ของวิน

อากาศที่สตูดิโอชั้นดาดฟ้าเย็นกว่าที่วินจำได้ กลิ่นฝนกระทบกระจกลอยมาก่อนเสียงฝีเท้า — และก่อนที่เพื่อนร่วมชั้นจะปรากฏตรงมุมเดิมที่ทั้งคู่เคยแสร้งทำเป็นไม่รู้จักกัน

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ วินนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้เพื่อนร่วมชั้น ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในห้องซ้อมดนตรี

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับวิน ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมชั้นยิ้ม เพื่อนร่วมทีมก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่ฝนกระทบกระจก และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติอารมณ์: กลิ่นฝนกระทบกระจกเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน วินจึงพูดสั้นลง ขณะที่เพื่อนร่วมชั้นฟังมากขึ้น

สายตาแรกชนกันในห้องซ้อมดนตรี ทำให้วินรู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

“วิน… ทำไมถึงเงียบ?” เพื่อนร่วมชั้นถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับฝนกระทบกระจก “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” วินพยายามยิ้ม “ในสตูดิโอชั้นดาดฟ้านี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่เพื่อนร่วมชั้นยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

วินกุมมือแน่น ภาพของความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเพื่อนร่วมชั้น แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในสตูดิโอชั้นดาดฟ้าจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“ในสตูดิโอชั้นดาดฟ้านี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” เพื่อนร่วมชั้นหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” เพื่อนร่วมชั้นตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

นอกห้องซ้อมดนตรี โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับวินทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเพื่อนร่วมชั้นปนกับเพื่อนร่วมทีม

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างวินกับเพื่อนร่วมชั้นแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับวิน ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมชั้นยิ้ม เพื่อนร่วมทีมก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่ฝนกระทบกระจก และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ถ้าให้ย้อนกลับ วินอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในสตูดิโอชั้นดาดฟ้า การหนีแพงกว่าการเผชิญ เพื่อนร่วมชั้นยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งวินและเพื่อนร่วมชั้นไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน เพื่อนร่วมชั้นมองวินอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นฝนกระทบกระจกเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

จบตอนที่ 2 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าวินไม่อาจทำเป็นไม่เห็นเพื่อนร่วมชั้นได้อีก