มือที่วินยื่นออกไป

มือที่วินยื่นออกไป

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของวิน

ความจริงที่ซ่อนไว้ถูกดึงขึ้นมาทีละชั้น วินเห็นทั้งแผลเก่าและความหวังในสายตาของตั้น พร้อมกันในครั้งเดียว

เก้าอี้ว่างข้างตั้นดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน วินเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงแอร์ชัดขึ้น

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับวิน ทุกครั้งที่ตั้นยิ้ม คนตรงข้ามก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นกลิ่นซักผ้าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติเวลา: นาฬิกาในห้องซ้อมดนตรีบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของวินบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องคนตรงข้ามย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“งั้นอย่าหนี” ตั้นยื่นมือมา “ถ้ายังอยากจบเรื่องนี้ด้วยกัน อยู่ตรงนี้กับฉันจนจบ”

ปมเก่าถูกเปิดออกใต้แสง ไม่มีใครบริสุทธิ์เต็มร้อย แต่ทั้งคู่ยังเลือกที่จะฟังกันจนจบ — ไม่หนีกลางทางเหมือนเคย

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” ตั้นกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

คนรอบข้างในร้านสะดวกซื้อตีสองยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงวินที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ตั้นขยับเข้ามา

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” วินกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

แนวเรื่องแบบLong Distanceที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า วินไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่วินเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักตั้นออกไปโดยไม่จำเป็น

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ตั้นจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างวินกับตั้นแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับวิน ทุกครั้งที่ตั้นยิ้ม คนตรงข้ามก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นกลิ่นซักผ้าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

วินเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง มองตั้นแล้วรู้ว่าไม่มีทางกลับไปเป็นคนเดิมก่อนหน้านี้ได้อีก — และบางที นั่นอาจไม่ใช่เรื่องเลวร้ายที่สุด

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งวินไว้กับคำถามเรื่องความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของตั้นปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นเสียงแอร์ยังไม่จาง วินสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากร้านสะดวกซื้อตีสองตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้ความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นซักผ้า — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ร้านสะดวกซื้อตีสอง แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ วินได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่ตั้นมองไปทางหน้าต่างของห้องซ้อมดนตรี ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในห้องซ้อมดนตรีเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของตั้นดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา วินกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่วินจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

จบตอนที่ 10 — ปมของความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนยังคุกรุ่น และตั้นจะกลับมาในจังหวะที่วินคาดไม่ถึง