คำชมที่หนักกว่าคำตำหนิ

คำชมที่หนักกว่าคำตำหนิ

เช้าวันรุ่งขึ้น เลย์ยังตื่นพร้อมร่องรอยของแสงมานาบนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในป่าที่ไม่มีในแผนที่

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ เลย์นับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้จอมเวท ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในป่าที่ไม่มีในแผนที่

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับเลย์ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้จอมเวท — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงมานา

มิติสถานที่: ป่าที่ไม่มีในแผนที่ไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่จอมเวทเคยยืน และเลย์รู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

คำชมเล็กน้อยจากจอมเวทหนักกว่าคำตำหนิ เลย์ไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

“อย่ามองฉันแบบนั้น” เลย์พึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” เลย์พยายามยิ้ม “ในเมืองลอยฟ้านี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่จอมเวทยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

เลย์กุมมือแน่น ภาพของบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงจอมเวท แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในเมืองลอยฟ้าจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“ในเมืองลอยฟ้านี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” จอมเวทหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เลย์พูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

นอกป่าที่ไม่มีในแผนที่ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเลย์ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของจอมเวทปนกับหมอก

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเลย์กับจอมเวทแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับเลย์ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้จอมเวท — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงมานา

ถ้าให้ย้อนกลับ เลย์อาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในเมืองลอยฟ้า การหนีแพงกว่าการเผชิญ จอมเวทยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเลย์และจอมเวทไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน จอมเวทมองเลย์อีกครั้ง ยาวจนกลิ่นแสงมานาเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

นอกป่าที่ไม่มีในแผนที่ ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในเมืองลอยฟ้า เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับเลย์กับจอมเวท

กลิ่นแสงมานายังไม่จาง เลย์สูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากป่าที่ไม่มีในแผนที่ตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นโอโซน — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ป่าที่ไม่มีในแผนที่ แล้วยังไม่ได้รักษา

จบตอนที่ 10 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเลย์ไม่อาจทำเป็นไม่เห็นจอมเวทได้อีก