เมื่อผู้พิทักษ์ไม่ใช่คนเดิม

เมื่อผู้พิทักษ์ไม่ใช่คนเดิม

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงกลิ่นโอโซนกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่เลย์ยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

อากาศที่เมืองลอยฟ้าเย็นกว่าที่เลย์จำได้ กลิ่นแสงมานาลอยมาก่อนเสียงฝีเท้า — และก่อนที่จอมเวทจะปรากฏตรงมุมเดิมที่ทั้งคู่เคยแสร้งทำเป็นไม่รู้จักกัน

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับเลย์ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้จอมเวท — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงมานา

“เลย์… ทำไมถึงเงียบ?” จอมเวทถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับแสงมานา “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

มิติอารมณ์: กลิ่นแสงมานาเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน เลย์จึงพูดสั้นลง ขณะที่จอมเวทฟังมากขึ้น

“ฉันไม่ได้หนี” เลย์ตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

จอมเวทไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้เลย์ลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับกลิ่นโอโซน

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของจอมเวทจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของเลย์

นอกวิหารหินโบราณ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเลย์ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของจอมเวทปนกับมิติเงา

เลย์กุมมือแน่น ภาพของบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงจอมเวท แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในเมืองลอยฟ้าจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“แล้วบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดล่ะ?” เลย์ถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เลย์พูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ถ้าให้ย้อนกลับ เลย์อาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในเมืองลอยฟ้า การหนีแพงกว่าการเผชิญ จอมเวทยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเลย์กับจอมเวทแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับเลย์ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้จอมเวท — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงมานา

เลย์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้จอมเวทจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในเมืองลอยฟ้า แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน เลย์และจอมเวทยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ เลย์ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่จอมเวทมองไปทางหน้าต่างของเมืองลอยฟ้า ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในเมืองลอยฟ้าเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของจอมเวทดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เลย์กลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เลย์จะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

จบตอนที่ 2 — เมื่อผู้พิทักษ์ไม่ใช่คนเดิม ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าเลย์จะกล้าเลือกจอมเวทหรือยังคงหนีจากบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือด