บทสนทนาเรื่องที่ตื่นขึ้น

บทสนทนาเรื่องที่ตื่นขึ้น

ในเมืองลอยฟ้า ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย เลย์เดินผ่านจุดที่จอมเวทเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

มิติอารมณ์: กลิ่นเสียงปีกมังกรเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน เลย์จึงพูดสั้นลง ขณะที่จอมเวทฟังมากขึ้น

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของเลย์

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของจอมเวททาบยาวบนพื้น เลย์จำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่เมืองลอยฟ้าอีก

“อย่ามองฉันแบบนั้น” เลย์พึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

บทสนทนาเล็กๆ ในป่าที่ไม่มีในแผนที่กลายเป็นราชินีที่กดทับความเงียบ เลย์พยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของจอมเวทจับความสั่นได้ทุกครั้ง

“ฉันไม่ได้หนี” เลย์ตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับเลย์ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้จอมเวท — กลิ่นแสงมานาดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

แนวเรื่องแบบChosen Wrongที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เลย์ไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

คนรอบข้างในป่าที่ไม่มีในแผนที่ยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเลย์ที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่จอมเวทขยับเข้ามา

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” เลย์กล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

ความกลัวยังอยู่ แต่เลย์เริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักจอมเวทออกไปโดยไม่จำเป็น

“งั้นนั่งก่อน” จอมเวทชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

เลย์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้จอมเวทจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเลย์กับจอมเวทแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับเลย์ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้จอมเวท — กลิ่นแสงมานาดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งเลย์ไว้กับคำถามเรื่องบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของจอมเวทปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นเสียงปีกมังกรยังไม่จาง เลย์สูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากป่าที่ไม่มีในแผนที่ตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นแสงมานา — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ป่าที่ไม่มีในแผนที่ แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ เลย์ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่จอมเวทมองไปทางหน้าต่างของเมืองลอยฟ้า ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 8 — ปมของบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดยังคุกรุ่น และจอมเวทจะกลับมาในจังหวะที่เลย์คาดไม่ถึง