ตอนที่ 12 · 
เคสซีโร่
เมื่อห้องเก็บหลักฐานไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป
ทางแยกมาถึงโดยไม่ขออนุญาต สารวัตรอาร์มมองเหยื่อที่ยังหายใจในห้องเก็บหลักฐาน แล้วรู้ว่าคำต่อไปจะเปลี่ยนทุกอย่าง — กลิ่นแสงหลอดนีออนเย็นทำให้ลมหายใจสั้นลง
มิติความขัดแย้ง: ลายนิ้วมือปลอมไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของสารวัตรอาร์ม แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้เหยื่อที่ยังหายใจ
ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่เหยื่อที่ยังหายใจยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ
แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของเหยื่อที่ยังหายใจทาบยาวบนพื้น สารวัตรอาร์มจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ห้องเก็บหลักฐานอีก
“ฉันกลัว” สารวัตรอาร์มสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”
ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง สารวัตรอาร์มอาจเสียเหยื่อที่ยังหายใจไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม
“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” เหยื่อที่ยังหายใจกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”
หลักฐานชิ้นเล็กในห้องเก็บหลักฐานไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรอาร์มจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เหยื่อที่ยังหายใจดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงหลอดนีออนเย็น
สารวัตรอาร์มกุมมือแน่น ภาพของลายนิ้วมือปลอมวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเหยื่อที่ยังหายใจ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในห้องเก็บหลักฐานจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ
นอกห้องเก็บหลักฐาน โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับสารวัตรอาร์มทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเหยื่อที่ยังหายใจปนกับคดีเก่า
“ถ้าฉันขอเวลา…” เหยื่อที่ยังหายใจกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”
ถ้าให้ย้อนกลับ สารวัตรอาร์มอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในห้องเก็บหลักฐาน การหนีแพงกว่าการเผชิญ เหยื่อที่ยังหายใจยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ
เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เหยื่อที่ยังหายใจจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”
ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งสารวัตรอาร์มและเหยื่อที่ยังหายใจไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าลายนิ้วมือปลอมทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น
ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างสารวัตรอาร์มกับเหยื่อที่ยังหายใจแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในห้องเก็บหลักฐานไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรอาร์มจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เหยื่อที่ยังหายใจดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงหลอดนีออนเย็น
ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม สารวัตรอาร์มก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี
ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก สารวัตรอาร์มนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องคดีเก่าโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้
สารวัตรอาร์มเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” เหยื่อที่ยังหายใจพยักโดยไม่รีบตอบ
“เธอคิดอะไรอยู่?” เหยื่อที่ยังหายใจถามเสียงเบา สารวัตรอาร์มตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด
จบตอนที่ 12 — เมื่อห้องเก็บหลักฐานไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่
ความคิดเห็น
0