สิ่งที่ยังไม่จบที่ห้องเก็บหลักฐาน

สิ่งที่ยังไม่จบที่ห้องเก็บหลักฐาน

อากาศที่ห้องเก็บหลักฐานเย็นกว่าที่สารวัตรอาร์มจำได้ กลิ่นกลิ่นกาแฟสำนักงานลอยมาก่อนเสียงฝีเท้า — และก่อนที่เหยื่อที่ยังหายใจจะปรากฏตรงมุมเดิมที่ทั้งคู่เคยแสร้งทำเป็นไม่รู้จักกัน

เหยื่อที่ยังหายใจไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้สารวัตรอาร์มลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับกลิ่นกาแฟสำนักงาน

หลักฐานชิ้นเล็กในฉากเหตุการณ์คอนโดไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรอาร์มจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เหยื่อที่ยังหายใจดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นกาแฟสำนักงาน

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของเหยื่อที่ยังหายใจจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของสารวัตรอาร์ม

มิติสถานที่: ฉากเหตุการณ์คอนโดไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่เหยื่อที่ยังหายใจเคยยืน และสารวัตรอาร์มรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“สารวัตรอาร์ม… ทำไมถึงเงียบ?” เหยื่อที่ยังหายใจถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับกลิ่นกาแฟสำนักงาน “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ สารวัตรอาร์มลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับเหยื่อที่ยังหายใจ

“ฉันไม่ได้หนี” สารวัตรอาร์มตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

สารวัตรอาร์มกุมมือแน่น ภาพของลายนิ้วมือปลอมวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเหยื่อที่ยังหายใจ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในห้องเก็บหลักฐานจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“แล้วลายนิ้วมือปลอมล่ะ?” สารวัตรอาร์มถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

นอกฉากเหตุการณ์คอนโด โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับสารวัตรอาร์มทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเหยื่อที่ยังหายใจปนกับนักสืบ

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” สารวัตรอาร์มพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

สารวัตรอาร์มยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เหยื่อที่ยังหายใจจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ถ้าให้ย้อนกลับ สารวัตรอาร์มอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในห้องเก็บหลักฐาน การหนีแพงกว่าการเผชิญ เหยื่อที่ยังหายใจยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างสารวัตรอาร์มกับเหยื่อที่ยังหายใจแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในฉากเหตุการณ์คอนโดไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรอาร์มจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เหยื่อที่ยังหายใจดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นกาแฟสำนักงาน

ในห้องเก็บหลักฐาน แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน สารวัตรอาร์มและเหยื่อที่ยังหายใจยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

จบตอนที่ 2 — สิ่งที่ยังไม่จบที่ห้องเก็บหลักฐาน ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าสารวัตรอาร์มจะกล้าเลือกเหยื่อที่ยังหายใจหรือยังคงหนีจากลายนิ้วมือปลอม