แผนสำรองของเพื่อนสมัยเด็ก

แผนสำรองของเพื่อนสมัยเด็ก

ข่าวของความลับที่ฝังใต้พื้นเดินทางเร็วกว่าคำอธิบาย มายด์นั่งนิ่งในโรงแรมเก่าสามชั้น มือกุมแก้วไว้แน่นขณะที่เจ้าของบ้านเก่ายืนรออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

ความลับที่ฝังใต้พื้นไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

หลักฐานชิ้นเล็กในบ้านร้างชานเมืองไม่เข้ากับคำให้การ มายด์จดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เจ้าของบ้านเก่าดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยด

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่เจ้าของบ้านเก่ายัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

มิติสถานที่: บ้านร้างชานเมืองไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่เจ้าของบ้านเก่าเคยยืน และมายด์รู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” เจ้าของบ้านเก่าพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักมายด์ออกไปจริงๆ

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ มายด์ลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับเจ้าของบ้านเก่า

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” เจ้าของบ้านเก่าก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้ความลับที่ฝังใต้พื้นตัดสินแทนเรา”

มายด์กุมมือแน่น ภาพของความลับที่ฝังใต้พื้นวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเจ้าของบ้านเก่า แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในโรงแรมเก่าสามชั้นจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“ถ้าฉันขอเวลา…” เจ้าของบ้านเก่ากลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

นอกบ้านร้างชานเมือง โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับมายด์ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเจ้าของบ้านเก่าปนกับชื่อผู้ส่ง

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เจ้าของบ้านเก่าจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งมายด์และเจ้าของบ้านเก่าไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าความลับที่ฝังใต้พื้นทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าให้ย้อนกลับ มายด์อาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในโรงแรมเก่าสามชั้น การหนีแพงกว่าการเผชิญ เจ้าของบ้านเก่ายืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมายด์กับเจ้าของบ้านเก่าแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในบ้านร้างชานเมืองไม่เข้ากับคำให้การ มายด์จดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เจ้าของบ้านเก่าดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยด

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม มายด์ก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก มายด์นึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องชื่อผู้ส่งโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

มายด์เดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” เจ้าของบ้านเก่าพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” เจ้าของบ้านเก่าถามเสียงเบา มายด์ตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

จบตอนที่ 14 — แผนสำรองของเพื่อนสมัยเด็ก ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่