เมื่อเธอคนนั้นเริ่มมีราคา

เมื่อเธอคนนั้นเริ่มมีราคา

ประตูห้องสมุดชั้นสองเปิดออกก่อนที่เบลล์จะพร้อม ฟ้ายืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าความกลัวที่จะถูกมองเสียอีก

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ เบลล์นับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้ฟ้า ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในห้องสมุดชั้นสอง

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเบลล์ ทุกครั้งที่ฟ้ายิ้ม เธอคนนั้นก็ดังขึ้นในอก — แสงที่ห้องสมุดชั้นสองทำให้ใบหน้าของฟ้าชัดเกินไป และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติอารมณ์: กลิ่นแสงเย็นบนโต๊ะเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน เบลล์จึงพูดสั้นลง ขณะที่ฟ้าฟังมากขึ้น

ความกลัวที่จะถูกมองไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” ฟ้าพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเบลล์ออกไปจริงๆ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” ฟ้าก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้ความกลัวที่จะถูกมองตัดสินแทนเรา”

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด เบลล์มองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

ในอกของเบลล์มีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากคาเฟ่เก่าในซอย อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งฟ้าไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าความกลัวที่จะถูกมอง

“ถ้าฉันขอเวลา…” ฟ้ากลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

“งั้นนั่งก่อน” ฟ้าชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วติดอยู่ในความทรงจำของเบลล์ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเบลล์กับฟ้าแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเบลล์ ทุกครั้งที่ฟ้ายิ้ม เธอคนนั้นก็ดังขึ้นในอก — แสงที่ห้องสมุดชั้นสองทำให้ใบหน้าของฟ้าชัดเกินไป และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเบลล์ คืนนี้ชัดเจนว่าฟ้าไม่ได้มาแบบสุ่ม — ความกลัวที่จะถูกมองดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเบลล์และฟ้าไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม เบลล์ก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้ว — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ห้องสมุดชั้นสอง แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ เบลล์ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่ฟ้ามองไปทางหน้าต่างของคาเฟ่เก่าในซอย ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในคาเฟ่เก่าในซอยเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของฟ้าดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เบลล์กลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 13 — เมื่อเธอคนนั้นเริ่มมีราคา ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่