คืนที่แน็กเกือบสารภาพ

คืนที่แน็กเกือบสารภาพ

เงาของหมวยเลื่อนผ่านพื้น ทำให้แน็กนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

ประตูร้านน้ำใต้หอเปิดออกก่อนที่แน็กจะพร้อม หมวยยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าคำโกหกเพื่อปกป้องเสียอีก

เก้าอี้ว่างข้างหมวยดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน แน็กเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงหัวเราะในห้องชัดขึ้น

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่แน็กยังยืนค้างที่ร้านน้ำใต้หอกับหมวย วัยเรียนทำให้คำโกหกเพื่อปกป้องดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นเสียงหัวเราะในห้องดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติสถานที่: ร้านน้ำใต้หอไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่หมวยเคยยืน และแน็กรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” หมวยพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักแน็กออกไปจริงๆ

คำโกหกเพื่อปกป้องไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” หมวยก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้คำโกหกเพื่อปกป้องตัดสินแทนเรา”

คนรอบข้างในร้านน้ำใต้หอยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงแน็กที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่หมวยขยับเข้ามา

“ถ้าฉันขอเวลา…” หมวยกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

แนวเรื่องแบบAccidental Meetingที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า แน็กไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่แน็กเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักหมวยออกไปโดยไม่จำเป็น

“งั้นนั่งก่อน” หมวยชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแน็กกับหมวยแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่แน็กยังยืนค้างที่ร้านน้ำใต้หอกับหมวย วัยเรียนทำให้คำโกหกเพื่อปกป้องดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นเสียงหัวเราะในห้องดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งแน็กและหมวยไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำโกหกเพื่อปกป้องทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม แน็กก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด แน็กรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ คำโกหกเพื่อปกป้องจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

หมวยขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนแน็กได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกร้านน้ำใต้หอ ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในดาดฟ้าโรงเรียน เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับแน็กกับหมวย

กลิ่นเสียงหัวเราะในห้องยังไม่จาง แน็กสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากร้านน้ำใต้หอตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้คำโกหกเพื่อปกป้องจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงหัวเราะในห้อง — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ร้านน้ำใต้หอ แล้วยังไม่ได้รักษา

จบตอนที่ 6 — คืนที่แน็กเกือบสารภาพ ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่