คืนที่พลอยเกือบสารภาพ

คืนที่พลอยเกือบสารภาพ

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่บอยยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

ข่าวของคำโกหกเพื่อปกป้องเดินทางเร็วกว่าคำอธิบาย พลอยนั่งนิ่งในดาดฟ้าโรงเรียน มือกุมแก้วไว้แน่นขณะที่บอยยืนรออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

เก้าอี้ว่างข้างบอยดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน พลอยเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นกลิ่นดินหลังฝนชัดขึ้น

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่พลอยยังยืนค้างที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนกับบอย วัยเรียนทำให้คำโกหกเพื่อปกป้องดูใหญ่เกินตัว — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินหลังฝน

มิติอารมณ์: กลิ่นกลิ่นดินหลังฝนเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน พลอยจึงพูดสั้นลง ขณะที่บอยฟังมากขึ้น

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” บอยพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักพลอยออกไปจริงๆ

คำโกหกเพื่อปกป้องไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” บอยก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้คำโกหกเพื่อปกป้องตัดสินแทนเรา”

นอกห้องสมุดหลังเลิกเรียน โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับพลอยทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของบอยปนกับม้านั่งใต้ต้นไม้

“ในดาดฟ้าโรงเรียนนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” บอยหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

พลอยกุมมือแน่น ภาพของคำโกหกเพื่อปกป้องวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงบอย แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในดาดฟ้าโรงเรียนจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

ถ้าให้ย้อนกลับ พลอยอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในดาดฟ้าโรงเรียน การหนีแพงกว่าการเผชิญ บอยยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” พลอยพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพลอยกับบอยแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่พลอยยังยืนค้างที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนกับบอย วัยเรียนทำให้คำโกหกเพื่อปกป้องดูใหญ่เกินตัว — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินหลังฝน

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งพลอยและบอยไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำโกหกเพื่อปกป้องทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน บอยมองพลอยอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นดินหลังฝนเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

นอกห้องสมุดหลังเลิกเรียน ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในดาดฟ้าโรงเรียน เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับพลอยกับบอย

กลิ่นกลิ่นดินหลังฝนยังไม่จาง พลอยสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากห้องสมุดหลังเลิกเรียนตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้คำโกหกเพื่อปกป้องจะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 7 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าพลอยไม่อาจทำเป็นไม่เห็นบอยได้อีก