จดหมายที่ถูกพับทิ้งในดาดฟ้าโรงเรียน

จดหมายที่ถูกพับทิ้งในดาดฟ้าโรงเรียน

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงแสงแดดบ่ายกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่เก้ายังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

แผนที่เคยชัดในหัวของเก้าเริ่มเบลอเมื่อเห็นบอยอีกครั้ง คนที่สามที่รู้ความลับไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่สนามเชียร์กับบอย วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นแสงแดดบ่ายดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

“ฉันกลัว” เก้าสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

มิติร่างกาย: มือของเก้าสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในห้องสมุดหลังเลิกเรียน ระยะห่างกับบอยเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” บอยกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง เก้าอาจเสียบอยไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของเก้า

คนรอบข้างในสนามเชียร์ยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเก้าที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่บอยขยับเข้ามา

แนวเรื่องแบบEnemies to Loversที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เก้าไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“แล้วคนที่สามที่รู้ความลับล่ะ?” เก้าถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” บอยตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ความกลัวยังอยู่ แต่เก้าเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักบอยออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเก้ากับบอยแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่สนามเชียร์กับบอย วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นแสงแดดบ่ายดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

เก้ายังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้บอยจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในห้องสมุดหลังเลิกเรียน แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน เก้าและบอยยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เก้าเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” บอยพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” บอยถามเสียงเบา เก้าตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” บอยกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้คนที่สามที่รู้ความลับตัดสินแทนเราอีกต่อไป” เก้าเงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 20 — จดหมายที่ถูกพับทิ้งในดาดฟ้าโรงเรียน ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าเก้าจะกล้าเลือกบอยหรือยังคงหนีจากคนที่สามที่รู้ความลับ