ม้านั่งใต้ต้นไม้ที่ร้านน้ำใต้หอ

ม้านั่งใต้ต้นไม้ที่ร้านน้ำใต้หอ

ในห้องสมุดหลังเลิกเรียน ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย เก้าเดินผ่านจุดที่บอยเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

มิติความขัดแย้ง: คนที่สามที่รู้ความลับไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของเก้า แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้บอย

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง เก้ารู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และคนที่สามที่รู้ความลับจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของบอยทาบยาวบนพื้น เก้าจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนอีก

“อย่ามองฉันแบบนั้น” เก้าพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

บทสนทนาเล็กๆ ในห้องสมุดหลังเลิกเรียนกลายเป็นเพื่อนสนิทที่กดทับความเงียบ เก้าพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของบอยจับความสั่นได้ทุกครั้ง

“ฉันไม่ได้หนี” เก้าตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนกับบอย วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — แสงที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนทำให้ใบหน้าของบอยชัดเกินไป

ในอกของเก้ามีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากห้องสมุดหลังเลิกเรียน อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งบอยไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคนที่สามที่รู้ความลับ

กลิ่นเสียงหัวเราะในห้องติดอยู่ในความทรงจำของเก้า แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” เก้ากล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเก้า คืนนี้ชัดเจนว่าบอยไม่ได้มาแบบสุ่ม — คนที่สามที่รู้ความลับดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“งั้นนั่งก่อน” บอยชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

เก้ายังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้บอยจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเก้ากับบอยแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนกับบอย วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — แสงที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนทำให้ใบหน้าของบอยชัดเกินไป

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งเก้าไว้กับคำถามเรื่องคนที่สามที่รู้ความลับที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของบอยปนอยู่ด้วยตลอด

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เก้าจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก เก้านึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องเพื่อนสนิทโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

จบตอนที่ 6 — ปมของคนที่สามที่รู้ความลับยังคุกรุ่น และบอยจะกลับมาในจังหวะที่เก้าคาดไม่ถึง