ใกล้เข้ามาของคำสาบานที่ห้ามรัก

ใกล้เข้ามาของคำสาบานที่ห้ามรัก

แผนที่เคยชัดในหัวของเซวียนเริ่มเบลอเมื่อเห็นศิษย์พี่อีกครั้ง คำสาบานที่ห้ามรักไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับศิษย์พี่ไม่ได้อีกต่อไป เซวียนลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

เงาของศิษย์พี่เลื่อนผ่านพื้น ทำให้เซวียนนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของศิษย์พี่ทาบยาวบนพื้น เซวียนจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ตลาดนัดยุทธจักรอีก

“ฉันกลัว” เซวียนสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง เซวียนอาจเสียศิษย์พี่ไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” ศิษย์พี่กระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเซวียน ขณะที่ศิษย์พี่ยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — กลิ่นหมอกเช้าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

แนวเรื่องแบบRevenge Pathที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เซวียนไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

คนรอบข้างในสำนักบนเขายังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเซวียนที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ศิษย์พี่ขยับเข้ามา

“ในตลาดนัดยุทธจักรนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” ศิษย์พี่หัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

ความกลัวยังอยู่ แต่เซวียนเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักศิษย์พี่ออกไปโดยไม่จำเป็น

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เซวียนพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเซวียนและศิษย์พี่ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำสาบานที่ห้ามรักทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเซวียนกับศิษย์พี่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเซวียน ขณะที่ศิษย์พี่ยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — กลิ่นหมอกเช้าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ก่อนจากกัน ศิษย์พี่มองเซวียนอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นดินป่าเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

แสงในตลาดนัดยุทธจักรเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของศิษย์พี่ดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เซวียนกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เซวียนจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก เซวียนนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องลมดาบโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

เซวียนเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” ศิษย์พี่พยักโดยไม่รีบตอบ

จบตอนที่ 18 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเซวียนไม่อาจทำเป็นไม่เห็นศิษย์พี่ได้อีก