หลังพายุระหว่างเซวียนกับนักดาบพเนจร

หลังพายุระหว่างเซวียนกับนักดาบพเนจร

อากาศที่ตลาดนัดยุทธจักรเย็นกว่าที่เซวียนจำได้ กลิ่นเสียงดาบกระทบลอยมาก่อนเสียงฝีเท้า — และก่อนที่ศิษย์พี่จะปรากฏตรงมุมเดิมที่ทั้งคู่เคยแสร้งทำเป็นไม่รู้จักกัน

ศิษย์พี่ไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้เซวียนลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับหมอกเช้า

ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเซวียน ขณะที่ศิษย์พี่ยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงดาบกระทบ

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของศิษย์พี่จางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของเซวียน

มิติความขัดแย้ง: คำสาบานที่ห้ามรักไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของเซวียน แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้ศิษย์พี่

“เซวียน… ทำไมถึงเงียบ?” ศิษย์พี่ถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงดาบกระทบ “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ เซวียนลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับศิษย์พี่

“ฉันไม่ได้หนี” เซวียนตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

เซวียนกุมมือแน่น ภาพของคำสาบานที่ห้ามรักวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงศิษย์พี่ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในตลาดนัดยุทธจักรจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“แล้วคำสาบานที่ห้ามรักล่ะ?” เซวียนถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

นอกตลาดนัดยุทธจักร โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเซวียนทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของศิษย์พี่ปนกับสำนัก

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เซวียนพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

เซวียนยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ศิษย์พี่จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ถ้าให้ย้อนกลับ เซวียนอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในตลาดนัดยุทธจักร การหนีแพงกว่าการเผชิญ ศิษย์พี่ยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเซวียนกับศิษย์พี่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเซวียน ขณะที่ศิษย์พี่ยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงดาบกระทบ

ในตลาดนัดยุทธจักร แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน เซวียนและศิษย์พี่ยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ เซวียนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่ศิษย์พี่มองไปทางหน้าต่างของตลาดนัดยุทธจักร ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในตลาดนัดยุทธจักรเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของศิษย์พี่ดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เซวียนกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 2 — หลังพายุระหว่างเซวียนกับนักดาบพเนจร ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าเซวียนจะกล้าเลือกศิษย์พี่หรือยังคงหนีจากคำสาบานที่ห้ามรัก