หมอกเช้าหลังคำตัดสิน

หมอกเช้าหลังคำตัดสิน

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงหมอกเช้ากับจังหวะเท้าของใครบางคนที่เซวียนยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ฝนเพิ่งหยุดที่ถ้ำดาบโบราณ แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน เซวียนยืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของศิษย์พี่ข้ามมาจากอีกฟาก

ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเซวียน ขณะที่ศิษย์พี่ยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — แสงที่ถ้ำดาบโบราณทำให้ใบหน้าของศิษย์พี่ชัดเกินไป

“เซวียน… ทำไมถึงเงียบ?” ศิษย์พี่ถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับหมอกเช้า “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

มิติเวลา: นาฬิกาในตลาดนัดยุทธจักรบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของเซวียนบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องพระจันทร์ย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” เซวียนพยายามยิ้ม “ในตลาดนัดยุทธจักรนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

สายตาแรกชนกันในถ้ำดาบโบราณ ทำให้เซวียนรู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด เซวียนมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

กลิ่นหมอกเช้าติดอยู่ในความทรงจำของเซวียน แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ในอกของเซวียนมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากตลาดนัดยุทธจักร อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งศิษย์พี่ไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคำสาบานที่ห้ามรัก

“ในตลาดนัดยุทธจักรนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” ศิษย์พี่หัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เซวียนพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเซวียน คืนนี้ชัดเจนว่าศิษย์พี่ไม่ได้มาแบบสุ่ม — คำสาบานที่ห้ามรักดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเซวียนกับศิษย์พี่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเซวียน ขณะที่ศิษย์พี่ยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — แสงที่ถ้ำดาบโบราณทำให้ใบหน้าของศิษย์พี่ชัดเกินไป

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเซวียนและศิษย์พี่ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำสาบานที่ห้ามรักทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน ศิษย์พี่มองเซวียนอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นหมอกเช้าเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

“เธอคิดอะไรอยู่?” ศิษย์พี่ถามเสียงเบา เซวียนตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” ศิษย์พี่กล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้คำสาบานที่ห้ามรักตัดสินแทนเราอีกต่อไป” เซวียนเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด เซวียนรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ คำสาบานที่ห้ามรักจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

จบตอนที่ 5 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเซวียนไม่อาจทำเป็นไม่เห็นศิษย์พี่ได้อีก