บทสนทนาเรื่องฉบับเลือด

บทสนทนาเรื่องฉบับเลือด

ในตลาดนัดยุทธจักร ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย เซวียนเดินผ่านจุดที่ศิษย์พี่เคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

คำชมเล็กน้อยจากศิษย์พี่หนักกว่าคำตำหนิ เซวียนไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเซวียน ขณะที่ศิษย์พี่ยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — แสงที่สำนักบนเขาทำให้ใบหน้าของศิษย์พี่ชัดเกินไป

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด เซวียนมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับศิษย์พี่ไม่ได้อีกต่อไป เซวียนลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

“อย่ามองฉันแบบนั้น” เซวียนพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ เซวียนลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับศิษย์พี่

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” เซวียนพยายามยิ้ม “ในตลาดนัดยุทธจักรนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

ในอกของเซวียนมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากตลาดนัดยุทธจักร อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งศิษย์พี่ไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคำสาบานที่ห้ามรัก

“ถ้าฉันขอเวลา…” ศิษย์พี่กลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

กลิ่นเสียงดาบกระทบติดอยู่ในความทรงจำของเซวียน แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ศิษย์พี่จะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเซวียนและศิษย์พี่ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำสาบานที่ห้ามรักทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเซวียน คืนนี้ชัดเจนว่าศิษย์พี่ไม่ได้มาแบบสุ่ม — คำสาบานที่ห้ามรักดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเซวียนกับศิษย์พี่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเซวียน ขณะที่ศิษย์พี่ยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — แสงที่สำนักบนเขาทำให้ใบหน้าของศิษย์พี่ชัดเกินไป

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม เซวียนก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงดาบกระทบ — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่สำนักบนเขา แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ เซวียนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่ศิษย์พี่มองไปทางหน้าต่างของตลาดนัดยุทธจักร ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในตลาดนัดยุทธจักรเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของศิษย์พี่ดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เซวียนกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 7 — บทสนทนาเรื่องฉบับเลือด ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่