แสงสุดท้ายก่อนตัดสินใจ

แสงสุดท้ายก่อนตัดสินใจ

แผนที่เคยชัดในหัวของเคนเริ่มเบลอเมื่อเห็นตำรวจท้องที่อีกครั้ง คำเตือนที่ไม่ทันอ่านไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง เคนอาจเสียตำรวจท้องที่ไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

หลักฐานชิ้นเล็กในอุโมงค์รถไฟร้างไม่เข้ากับคำให้การ เคนจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่ตำรวจท้องที่ดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — แสงที่อุโมงค์รถไฟร้างทำให้ใบหน้าของตำรวจท้องที่ชัดเกินไป

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด เคนมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

มิติสถานที่: อุโมงค์รถไฟร้างไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่ตำรวจท้องที่เคยยืน และเคนรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“ฉันกลัว” เคนสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ เคนลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับตำรวจท้องที่

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” ตำรวจท้องที่กระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

ในอกของเคนมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากโรงแรมเก่าสามชั้น อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งตำรวจท้องที่ไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคำเตือนที่ไม่ทันอ่าน

“ในโรงแรมเก่าสามชั้นนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” ตำรวจท้องที่หัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

กลิ่นเสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยดติดอยู่ในความทรงจำของเคน แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เคนพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเคนและตำรวจท้องที่ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำเตือนที่ไม่ทันอ่านทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเคน คืนนี้ชัดเจนว่าตำรวจท้องที่ไม่ได้มาแบบสุ่ม — คำเตือนที่ไม่ทันอ่านดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเคนกับตำรวจท้องที่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในอุโมงค์รถไฟร้างไม่เข้ากับคำให้การ เคนจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่ตำรวจท้องที่ดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — แสงที่อุโมงค์รถไฟร้างทำให้ใบหน้าของตำรวจท้องที่ชัดเกินไป

ก่อนจากกัน ตำรวจท้องที่มองเคนอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นชื้นเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

“เธอคิดอะไรอยู่?” ตำรวจท้องที่ถามเสียงเบา เคนตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” ตำรวจท้องที่กล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้คำเตือนที่ไม่ทันอ่านตัดสินแทนเราอีกต่อไป” เคนเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที เคนมองตำรวจท้องที่แล้วตัดสินใจว่าอย่างน้อยคืนนี้จะไม่หันหลังให้ชื่อผู้ส่งเหมือนเคย

ตำรวจท้องที่ขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนเคนได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

จบตอนที่ 9 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเคนไม่อาจทำเป็นไม่เห็นตำรวจท้องที่ได้อีก