ใกล้เข้ามาของคำนิยามของเรา

ใกล้เข้ามาของคำนิยามของเรา

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงเสียงเมโทรโนมกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่กอล์ฟยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ทางแยกมาถึงโดยไม่ขออนุญาต กอล์ฟมองรุ่นพี่ปีสี่ในคาเฟ่ใต้หอสมุด แล้วรู้ว่าคำต่อไปจะเปลี่ยนทุกอย่าง — กลิ่นฝนกระทบกระจกทำให้ลมหายใจสั้นลง

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับกอล์ฟ ทุกครั้งที่รุ่นพี่ปีสี่ยิ้ม เพื่อนร่วมทีมก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่ฝนกระทบกระจก และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

“ฉันกลัว” กอล์ฟสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

มิติอารมณ์: กลิ่นฝนกระทบกระจกเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน กอล์ฟจึงพูดสั้นลง ขณะที่รุ่นพี่ปีสี่ฟังมากขึ้น

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” รุ่นพี่ปีสี่กระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง กอล์ฟอาจเสียรุ่นพี่ปีสี่ไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่รุ่นพี่ปีสี่ยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

นอกคาเฟ่ใต้หอสมุด โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับกอล์ฟทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของรุ่นพี่ปีสี่ปนกับเพื่อนร่วมทีม

กอล์ฟกุมมือแน่น ภาพของคำนิยามของเราวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงรุ่นพี่ปีสี่ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในสนามซ้อมหลังคณะจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“ในสนามซ้อมหลังคณะนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” รุ่นพี่ปีสี่หัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” รุ่นพี่ปีสี่ตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ถ้าให้ย้อนกลับ กอล์ฟอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในสนามซ้อมหลังคณะ การหนีแพงกว่าการเผชิญ รุ่นพี่ปีสี่ยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างกอล์ฟกับรุ่นพี่ปีสี่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับกอล์ฟ ทุกครั้งที่รุ่นพี่ปีสี่ยิ้ม เพื่อนร่วมทีมก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่ฝนกระทบกระจก และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งกอล์ฟและรุ่นพี่ปีสี่ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน รุ่นพี่ปีสี่มองกอล์ฟอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นฝนกระทบกระจกเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

จบตอนที่ 14 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่ากอล์ฟไม่อาจทำเป็นไม่เห็นรุ่นพี่ปีสี่ได้อีก