ผู้พิทักษ์กับคำถามเงียบ

ผู้พิทักษ์กับคำถามเงียบ

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของมิระ

ประตูเมืองลอยฟ้าเปิดออกก่อนที่มิระจะพร้อม ปีศาจพันธสัญญายืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเสียอีก

เก้าอี้ว่างข้างปีศาจพันธสัญญาดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน มิระเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงปีกมังกรชัดขึ้น

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับมิระ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้ปีศาจพันธสัญญา — กลิ่นกลิ่นโอโซนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับปีศาจพันธสัญญาไม่ได้อีกต่อไป มิระลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” ปีศาจพันธสัญญาพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักมิระออกไปจริงๆ

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างมิระกับปีศาจพันธสัญญากว้างขึ้นทีละนิ้ว

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” ปีศาจพันธสัญญาก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดตัดสินแทนเรา”

คนรอบข้างในเมืองลอยฟ้ายังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงมิระที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ปีศาจพันธสัญญาขยับเข้ามา

“แล้วบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดล่ะ?” มิระถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

แนวเรื่องแบบHidden Doorที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า มิระไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่มิระเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักปีศาจพันธสัญญาออกไปโดยไม่จำเป็น

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” ปีศาจพันธสัญญาตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมิระกับปีศาจพันธสัญญาแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับมิระ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้ปีศาจพันธสัญญา — กลิ่นกลิ่นโอโซนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิระยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ปีศาจพันธสัญญาจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในท่าเรือมิติ แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน มิระและปีศาจพันธสัญญายังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

มิระเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” ปีศาจพันธสัญญาพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” ปีศาจพันธสัญญาถามเสียงเบา มิระตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

จบตอนที่ 10 — ผู้พิทักษ์กับคำถามเงียบ ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่ามิระจะกล้าเลือกปีศาจพันธสัญญาหรือยังคงหนีจากบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือด