บทใหม่ของมิระ

บทใหม่ของมิระ

ฝนเพิ่งหยุดที่เมืองลอยฟ้า แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน มิระยืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของปีศาจพันธสัญญาข้ามมาจากอีกฟาก

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ มิระนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้ปีศาจพันธสัญญา ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในเมืองลอยฟ้า

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับมิระ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้ปีศาจพันธสัญญา — แสงที่เมืองลอยฟ้าทำให้ใบหน้าของปีศาจพันธสัญญาชัดเกินไป

มิติความขัดแย้ง: บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของมิระ แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้ปีศาจพันธสัญญา

ปีศาจพันธสัญญาไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้มิระลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับกลิ่นโอโซน

“มิระ… ทำไมถึงเงียบ?” ปีศาจพันธสัญญาถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับกลิ่นโอโซน “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

“ฉันไม่ได้หนี” มิระตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง มิระรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

ในอกของมิระมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากท่าเรือมิติ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งปีศาจพันธสัญญาไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือด

“แล้วบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดล่ะ?” มิระถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” ปีศาจพันธสัญญาตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

กลิ่นกลิ่นโอโซนติดอยู่ในความทรงจำของมิระ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมิระกับปีศาจพันธสัญญาแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับมิระ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้ปีศาจพันธสัญญา — แสงที่เมืองลอยฟ้าทำให้ใบหน้าของปีศาจพันธสัญญาชัดเกินไป

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับมิระ คืนนี้ชัดเจนว่าปีศาจพันธสัญญาไม่ได้มาแบบสุ่ม — บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดดึงทั้งคู่มาเจอกัน

มิระยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ปีศาจพันธสัญญาจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในท่าเรือมิติ แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน มิระและปีศาจพันธสัญญายังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

ปีศาจพันธสัญญาขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนมิระได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกเมืองลอยฟ้า ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในท่าเรือมิติ เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับมิระกับปีศาจพันธสัญญา

กลิ่นกลิ่นโอโซนยังไม่จาง มิระสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากเมืองลอยฟ้าตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดจะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 3 — บทใหม่ของมิระ ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่ามิระจะกล้าเลือกปีศาจพันธสัญญาหรือยังคงหนีจากบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือด