ทางที่สารวัตรนภาไม่อยากเลือก

ทางที่สารวัตรนภาไม่อยากเลือก

แผนที่เคยชัดในหัวของสารวัตรนภาเริ่มเบลอเมื่อเห็นอัยการอีกครั้ง ความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อนไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ สารวัตรนภานับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้อัยการ ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในห้องชันสูตร

หลักฐานชิ้นเล็กในห้องชันสูตรไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรนภาจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่อัยการดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — กลิ่นแสงหลอดนีออนเย็นดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับอัยการไม่ได้อีกต่อไป สารวัตรนภาลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง สารวัตรนภาอาจเสียอัยการไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ฉันกลัว” สารวัตรนภาสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” อัยการกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

เงาของอัยการเลื่อนผ่านพื้น ทำให้สารวัตรนภานึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

แนวเรื่องแบบCover-upที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า สารวัตรนภาไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ถ้าฉันขอเวลา…” อัยการกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่อัยการจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

คนรอบข้างในห้องชันสูตรยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงสารวัตรนภาที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่อัยการขยับเข้ามา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างสารวัตรนภากับอัยการแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในห้องชันสูตรไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรนภาจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่อัยการดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — กลิ่นแสงหลอดนีออนเย็นดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ความกลัวยังอยู่ แต่สารวัตรนภาเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักอัยการออกไปโดยไม่จำเป็น

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งสารวัตรนภาและอัยการไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อนทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม สารวัตรนภาก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที สารวัตรนภามองอัยการแล้วตัดสินใจว่าอย่างน้อยคืนนี้จะไม่หันหลังให้หลักฐานเหมือนเคย

อัยการขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนสารวัตรนภาได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกห้องชันสูตร ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในสถานีตำรวจย่านเก่า เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับสารวัตรนภากับอัยการ

กลิ่นแสงหลอดนีออนเย็นยังไม่จาง สารวัตรนภาสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากห้องชันสูตรตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้ความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อนจะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 19 — ทางที่สารวัตรนภาไม่อยากเลือก ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่