ตอนที่ 3 · 
หน้าเบา
ทางเดินต่อหลังความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อน
ฝนเพิ่งหยุดที่ห้องชันสูตร แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน สารวัตรนภายืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของอัยการข้ามมาจากอีกฟาก
มิติร่างกาย: มือของสารวัตรนภาสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในสถานีตำรวจย่านเก่า ระยะห่างกับอัยการเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด
เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง สารวัตรนภารู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อนจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร
แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของอัยการทาบยาวบนพื้น สารวัตรนภาจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่สถานีตำรวจย่านเก่าอีก
“สารวัตรนภา… ทำไมถึงเงียบ?” อัยการถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับกลิ่นกาแฟสำนักงาน “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”
อัยการไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้สารวัตรนภาลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับเสียงพิมพ์ดีด
“ฉันไม่ได้หนี” สารวัตรนภาตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”
หลักฐานชิ้นเล็กในห้องชันสูตรไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรนภาจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่อัยการดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — แสงที่ห้องชันสูตรทำให้ใบหน้าของอัยการชัดเกินไป
ในอกของสารวัตรนภามีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากสถานีตำรวจย่านเก่า อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งอัยการไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อน
กลิ่นเสียงพิมพ์ดีดติดอยู่ในความทรงจำของสารวัตรนภา แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง
“แล้วความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อนล่ะ?” สารวัตรนภาถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”
บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับสารวัตรนภา คืนนี้ชัดเจนว่าอัยการไม่ได้มาแบบสุ่ม — ความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อนดึงทั้งคู่มาเจอกัน
“งั้นฉันจะไม่สัญญา” อัยการตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”
สารวัตรนภายังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้อัยการจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ
ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างสารวัตรนภากับอัยการแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในห้องชันสูตรไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรนภาจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่อัยการดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — แสงที่ห้องชันสูตรทำให้ใบหน้าของอัยการชัดเกินไป
ในสถานีตำรวจย่านเก่า แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน สารวัตรนภาและอัยการยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน
อัยการขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนสารวัตรนภาได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ
นอกห้องชันสูตร ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในสถานีตำรวจย่านเก่า เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับสารวัตรนภากับอัยการ
จบตอนที่ 3 — ทางเดินต่อหลังความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อน ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าสารวัตรนภาจะกล้าเลือกอัยการหรือยังคงหนีจากความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อน
ความคิดเห็น
0