สิ่งที่ฟางยังไม่กล้าบอก

สิ่งที่ฟางยังไม่กล้าบอก

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงหมอกเช้ากับจังหวะเท้าของใครบางคนที่ฟางยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ความจริงที่ซ่อนไว้ถูกดึงขึ้นมาทีละชั้น ฟางเห็นทั้งแผลเก่าและความหวังในสายตาของนักดาบพเนจร พร้อมกันในครั้งเดียว

ลมดาบพัดผ่านถ้ำดาบโบราณ ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของฟาง ขณะที่นักดาบพเนจรยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงดาบกระทบ

“งั้นอย่าหนี” นักดาบพเนจรยื่นมือมา “ถ้ายังอยากจบเรื่องนี้ด้วยกัน อยู่ตรงนี้กับฉันจนจบ”

มิติอารมณ์: กลิ่นเสียงดาบกระทบเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน ฟางจึงพูดสั้นลง ขณะที่นักดาบพเนจรฟังมากขึ้น

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” นักดาบพเนจรกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

ปมเก่าถูกเปิดออกใต้แสง ไม่มีใครบริสุทธิ์เต็มร้อย แต่ทั้งคู่ยังเลือกที่จะฟังกันจนจบ — ไม่หนีกลางทางเหมือนเคย

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่นักดาบพเนจรยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

นอกถ้ำดาบโบราณ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับฟางทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของนักดาบพเนจรปนกับพระจันทร์

ฟางกุมมือแน่น ภาพของแค้นเลือดวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงนักดาบพเนจร แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในถ้ำดาบโบราณจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“ในถ้ำดาบโบราณนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” นักดาบพเนจรหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” ฟางพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ถ้าให้ย้อนกลับ ฟางอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในถ้ำดาบโบราณ การหนีแพงกว่าการเผชิญ นักดาบพเนจรยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างฟางกับนักดาบพเนจรแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านถ้ำดาบโบราณ ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของฟาง ขณะที่นักดาบพเนจรยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงดาบกระทบ

ในถ้ำดาบโบราณ คำว่า “พอ” ถูกเก็บลง ฟางเลือกยื่นมือไปหานักดาบพเนจร แม้แค้นเลือดจะยังไม่จบ

ก่อนจากกัน นักดาบพเนจรมองฟางอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นเสียงดาบกระทบเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

นอกถ้ำดาบโบราณ ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในถ้ำดาบโบราณ เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับฟางกับนักดาบพเนจร

กลิ่นเสียงดาบกระทบยังไม่จาง ฟางสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากถ้ำดาบโบราณตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้แค้นเลือดจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นหมอกเช้า — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ถ้ำดาบโบราณ แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ ฟางได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่นักดาบพเนจรมองไปทางหน้าต่างของถ้ำดาบโบราณ ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในถ้ำดาบโบราณเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของนักดาบพเนจรดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา ฟางกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 13 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าฟางไม่อาจทำเป็นไม่เห็นนักดาบพเนจรได้อีก