สำนักที่สำนักบนเขา

สำนักที่สำนักบนเขา

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด ฟางมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

ในถ้ำดาบโบราณ ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย ฟางเดินผ่านจุดที่นักดาบพเนจรเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

เก้าอี้ว่างข้างนักดาบพเนจรดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน ฟางเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นหมอกเช้าชัดขึ้น

ลมดาบพัดผ่านถ้ำดาบโบราณ ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของฟาง ขณะที่นักดาบพเนจรยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — แสงที่ตลาดนัดยุทธจักรทำให้ใบหน้าของนักดาบพเนจรชัดเกินไป

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับนักดาบพเนจรไม่ได้อีกต่อไป ฟางลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

“อย่ามองฉันแบบนั้น” ฟางพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

คำชมเล็กน้อยจากนักดาบพเนจรหนักกว่าคำตำหนิ ฟางไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” ฟางพยายามยิ้ม “ในถ้ำดาบโบราณนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

กลิ่นกลิ่นดินป่าติดอยู่ในความทรงจำของฟาง แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“ในถ้ำดาบโบราณนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” นักดาบพเนจรหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

ในอกของฟางมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากถ้ำดาบโบราณ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งนักดาบพเนจรไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าแค้นเลือด

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับฟาง คืนนี้ชัดเจนว่านักดาบพเนจรไม่ได้มาแบบสุ่ม — แค้นเลือดดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” นักดาบพเนจรตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างฟางกับนักดาบพเนจรแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านถ้ำดาบโบราณ ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของฟาง ขณะที่นักดาบพเนจรยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — แสงที่ตลาดนัดยุทธจักรทำให้ใบหน้าของนักดาบพเนจรชัดเกินไป

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งฟางและนักดาบพเนจรไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าแค้นเลือดทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน นักดาบพเนจรมองฟางอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นหมอกเช้าเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

“เธอคิดอะไรอยู่?” นักดาบพเนจรถามเสียงเบา ฟางตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” นักดาบพเนจรกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้แค้นเลือดตัดสินแทนเราอีกต่อไป” ฟางเงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 4 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าฟางไม่อาจทำเป็นไม่เห็นนักดาบพเนจรได้อีก