ก่อนที่หมวยจะปรากฏ

ก่อนที่หมวยจะปรากฏ

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง แน็กรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

ฝนเพิ่งหยุดที่สนามเชียร์ แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน แน็กยืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของหมวยข้ามมาจากอีกฟาก

เก้าอี้ว่างข้างหมวยดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน แน็กเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นแสงแดดบ่ายชัดขึ้น

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่แน็กยังยืนค้างที่สนามเชียร์กับหมวย วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — แสงที่สนามเชียร์ทำให้ใบหน้าของหมวยชัดเกินไป

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับหมวยไม่ได้อีกต่อไป แน็กลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

“แน็ก… ทำไมถึงเงียบ?” หมวยถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับแสงแดดบ่าย “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

หมวยไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้แน็กลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับเสียงหัวเราะในห้อง

“ฉันไม่ได้หนี” แน็กตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

กลิ่นเสียงหัวเราะในห้องติดอยู่ในความทรงจำของแน็ก แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” แน็กกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

ในอกของแน็กมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากร้านน้ำใต้หอ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งหมวยไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อน

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับแน็ก คืนนี้ชัดเจนว่าหมวยไม่ได้มาแบบสุ่ม — เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“งั้นนั่งก่อน” หมวยชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแน็กกับหมวยแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่แน็กยังยืนค้างที่สนามเชียร์กับหมวย วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — แสงที่สนามเชียร์ทำให้ใบหน้าของหมวยชัดเกินไป

แน็กยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้หมวยจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งแน็กไว้กับคำถามเรื่องเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของหมวยปนอยู่ด้วยตลอด

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่แน็กจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก แน็กนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องม้านั่งใต้ต้นไม้โดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

แน็กเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” หมวยพยักโดยไม่รีบตอบ

จบตอนที่ 1 — ปมของเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนยังคุกรุ่น และหมวยจะกลับมาในจังหวะที่แน็กคาดไม่ถึง