ทางตันที่ร้านน้ำใต้หอ

ทางตันที่ร้านน้ำใต้หอ

ข่าวของเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนเดินทางเร็วกว่าคำอธิบาย แน็กนั่งนิ่งในร้านน้ำใต้หอ มือกุมแก้วไว้แน่นขณะที่หมวยยืนรออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

มิติเวลา: นาฬิกาในร้านน้ำใต้หอบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของแน็กบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องเพื่อนสนิทย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่หมวยยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของหมวยทาบยาวบนพื้น แน็กจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ร้านน้ำใต้หออีก

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” หมวยพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักแน็กออกไปจริงๆ

เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” หมวยก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนตัดสินแทนเรา”

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่แน็กยังยืนค้างที่สนามเชียร์กับหมวย วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงหัวเราะในห้อง

แน็กกุมมือแน่น ภาพของเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงหมวย แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในร้านน้ำใต้หอจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

นอกสนามเชียร์ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับแน็กทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของหมวยปนกับเพื่อนสนิท

“ถ้าฉันขอเวลา…” หมวยกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

ถ้าให้ย้อนกลับ แน็กอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในร้านน้ำใต้หอ การหนีแพงกว่าการเผชิญ หมวยยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่หมวยจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งแน็กและหมวยไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแน็กกับหมวยแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่แน็กยังยืนค้างที่สนามเชียร์กับหมวย วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงหัวเราะในห้อง

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม แน็กก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

จบตอนที่ 15 — ทางตันที่ร้านน้ำใต้หอ ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่