อาร์มมาถึงซากเรือเก่า

อาร์มมาถึงซากเรือเก่า

อากาศที่ซากเรือเก่าเย็นกว่าที่อาร์มจำได้ กลิ่นกลิ่นดินเปียกลอยมาก่อนเสียงฝีเท้า — และก่อนที่เพื่อนเก่าจากสนามจะปรากฏตรงมุมเดิมที่ทั้งคู่เคยแสร้งทำเป็นไม่รู้จักกัน

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ อาร์มนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้เพื่อนเก่าจากสนาม ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในซากเรือเก่า

แผนที่ในมืออาร์มมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ขุมทรัพย์ไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อเพื่อนเก่าจากสนามเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินเปียก

มิติอารมณ์: กลิ่นกลิ่นดินเปียกเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน อาร์มจึงพูดสั้นลง ขณะที่เพื่อนเก่าจากสนามฟังมากขึ้น

เพื่อนเก่าจากสนามไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้อาร์มลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับกลิ่นดินเปียก

“อาร์ม… ทำไมถึงเงียบ?” เพื่อนเก่าจากสนามถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับกลิ่นดินเปียก “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

“ฉันไม่ได้หนี” อาร์มตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของเพื่อนเก่าจากสนามจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของอาร์ม

อาร์มกุมมือแน่น ภาพของพายุที่ตัดทางหนีวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเพื่อนเก่าจากสนาม แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในซากเรือเก่าจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” อาร์มกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เพื่อนเก่าจากสนามจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

นอกซากเรือเก่า โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับอาร์มทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเพื่อนเก่าจากสนามปนกับขุมทรัพย์

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างอาร์มกับเพื่อนเก่าจากสนามแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมืออาร์มมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ขุมทรัพย์ไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อเพื่อนเก่าจากสนามเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินเปียก

ถ้าให้ย้อนกลับ อาร์มอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในซากเรือเก่า การหนีแพงกว่าการเผชิญ เพื่อนเก่าจากสนามยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

อาร์มยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เพื่อนเก่าจากสนามจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งอาร์มไว้กับคำถามเรื่องพายุที่ตัดทางหนีที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของเพื่อนเก่าจากสนามปนอยู่ด้วยตลอด

จบตอนที่ 1 — ปมของพายุที่ตัดทางหนียังคุกรุ่น และเพื่อนเก่าจากสนามจะกลับมาในจังหวะที่อาร์มคาดไม่ถึง