ในป่าที่เมืองท่าฝนตก

ในป่าที่เมืองท่าฝนตก

เช้าวันรุ่งขึ้น อาร์มยังตื่นพร้อมร่องรอยของกลิ่นดินเปียกบนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในซากเรือเก่า

คำชมเล็กน้อยจากเพื่อนเก่าจากสนามหนักกว่าคำตำหนิ อาร์มไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

แผนที่ในมืออาร์มมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ในป่าไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อเพื่อนเก่าจากสนามเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินเปียก

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่เพื่อนเก่าจากสนามยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

มิติสถานที่: ซากเรือเก่าไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่เพื่อนเก่าจากสนามเคยยืน และอาร์มรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“อย่ามองฉันแบบนั้น” อาร์มพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ อาร์มลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับเพื่อนเก่าจากสนาม

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” อาร์มพยายามยิ้ม “ในซากเรือเก่านี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

อาร์มกุมมือแน่น ภาพของพายุที่ตัดทางหนีวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเพื่อนเก่าจากสนาม แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในซากเรือเก่าจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“ในซากเรือเก่านี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” เพื่อนเก่าจากสนามหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

นอกซากเรือเก่า โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับอาร์มทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเพื่อนเก่าจากสนามปนกับในป่า

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” อาร์มพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งอาร์มและเพื่อนเก่าจากสนามไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าพายุที่ตัดทางหนีทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าให้ย้อนกลับ อาร์มอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในซากเรือเก่า การหนีแพงกว่าการเผชิญ เพื่อนเก่าจากสนามยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างอาร์มกับเพื่อนเก่าจากสนามแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมืออาร์มมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ในป่าไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อเพื่อนเก่าจากสนามเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินเปียก

ก่อนจากกัน เพื่อนเก่าจากสนามมองอาร์มอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นดินเปียกเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

จบตอนที่ 8 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าอาร์มไม่อาจทำเป็นไม่เห็นเพื่อนเก่าจากสนามได้อีก