แผนเดิมของฟ้าใช้ไม่ได้แล้ว

แผนเดิมของฟ้าใช้ไม่ได้แล้ว

ฝนเพิ่งหยุดที่ป่าดิบชื้น แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน ฟ้ายืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของคู่แข่งข้ามมาจากอีกฟาก

คู่แข่งไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้ฟ้าลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับเสียงแมลงราตรี

แผนที่ในมือฟ้ามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ในป่าไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — แสงที่ป่าดิบชื้นทำให้ใบหน้าของคู่แข่งชัดเกินไป

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง ฟ้ารู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และการทรยศในทีมจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

มิติอารมณ์: กลิ่นเสียงแมลงราตรีเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน ฟ้าจึงพูดสั้นลง ขณะที่คู่แข่งฟังมากขึ้น

“ฟ้า… ทำไมถึงเงียบ?” คู่แข่งถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงแมลงราตรี “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ ฟ้าลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับคู่แข่ง

“ฉันไม่ได้หนี” ฟ้าตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

ในอกของฟ้ามีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากค่ายพักชั่วคราว อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งคู่แข่งไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าการทรยศในทีม

“แล้วการทรยศในทีมล่ะ?” ฟ้าถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

กลิ่นเสียงแมลงราตรีติดอยู่ในความทรงจำของฟ้า แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” ฟ้าพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ฟ้ายังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้คู่แข่งจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับฟ้า คืนนี้ชัดเจนว่าคู่แข่งไม่ได้มาแบบสุ่ม — การทรยศในทีมดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างฟ้ากับคู่แข่งแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือฟ้ามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ในป่าไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — แสงที่ป่าดิบชื้นทำให้ใบหน้าของคู่แข่งชัดเกินไป

ในค่ายพักชั่วคราว แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน ฟ้าและคู่แข่งยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

คู่แข่งขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนฟ้าได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกป่าดิบชื้น ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในค่ายพักชั่วคราว เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับฟ้ากับคู่แข่ง

กลิ่นเสียงแมลงราตรียังไม่จาง ฟ้าสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากป่าดิบชื้นตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้การทรยศในทีมจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงแมลงราตรี — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ป่าดิบชื้น แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ ฟ้าได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่คู่แข่งมองไปทางหน้าต่างของค่ายพักชั่วคราว ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 1 — แผนเดิมของฟ้าใช้ไม่ได้แล้ว ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าฟ้าจะกล้าเลือกคู่แข่งหรือยังคงหนีจากการทรยศในทีม