ก่อนพายุจะสงบที่ค่ายพักชั่วคราว

ก่อนพายุจะสงบที่ค่ายพักชั่วคราว

ความจริงที่ซ่อนไว้ถูกดึงขึ้นมาทีละชั้น ฟ้าเห็นทั้งแผลเก่าและความหวังในสายตาของคู่แข่ง พร้อมกันในครั้งเดียว

ปมเก่าถูกเปิดออกใต้แสง ไม่มีใครบริสุทธิ์เต็มร้อย แต่ทั้งคู่ยังเลือกที่จะฟังกันจนจบ — ไม่หนีกลางทางเหมือนเคย

แผนที่ในมือฟ้ามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ในป่าไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินเปียก

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่คู่แข่งยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

มิติอารมณ์: กลิ่นกลิ่นดินเปียกเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน ฟ้าจึงพูดสั้นลง ขณะที่คู่แข่งฟังมากขึ้น

“งั้นอย่าหนี” คู่แข่งยื่นมือมา “ถ้ายังอยากจบเรื่องนี้ด้วยกัน อยู่ตรงนี้กับฉันจนจบ”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ ฟ้าลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับคู่แข่ง

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” คู่แข่งกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

ฟ้ากุมมือแน่น ภาพของการทรยศในทีมวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงคู่แข่ง แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในค่ายพักชั่วคราวจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“ถ้าฉันขอเวลา…” คู่แข่งกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

นอกเมืองท่าฝนตก โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับฟ้าทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของคู่แข่งปนกับในป่า

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่คู่แข่งจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ในค่ายพักชั่วคราว คำว่า “พอ” ถูกเก็บลง ฟ้าเลือกยื่นมือไปหาคู่แข่ง แม้การทรยศในทีมจะยังไม่จบ

ถ้าให้ย้อนกลับ ฟ้าอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในค่ายพักชั่วคราว การหนีแพงกว่าการเผชิญ คู่แข่งยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างฟ้ากับคู่แข่งแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือฟ้ามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ในป่าไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินเปียก

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม ฟ้าก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก ฟ้านึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องในป่าโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

ฟ้าเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” คู่แข่งพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” คู่แข่งถามเสียงเบา ฟ้าตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” คู่แข่งกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้การทรยศในทีมตัดสินแทนเราอีกต่อไป” ฟ้าเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ฟ้ามองคู่แข่งแล้วตัดสินใจว่าอย่างน้อยคืนนี้จะไม่หันหลังให้ในป่าเหมือนเคย

จบตอนที่ 22 — ก่อนพายุจะสงบที่ค่ายพักชั่วคราว ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่