ในป่าที่เมืองท่าฝนตก

ในป่าที่เมืองท่าฝนตก

เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังตื่นพร้อมร่องรอยของกลิ่นดินเปียกบนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในป่าดิบชื้น

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ ฟ้านับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้คู่แข่ง ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในป่าดิบชื้น

แผนที่ในมือฟ้ามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ขุมทรัพย์ไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินเปียก

มิติเวลา: นาฬิกาในค่ายพักชั่วคราวบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของฟ้าบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องขุมทรัพย์ย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

คำชมเล็กน้อยจากคู่แข่งหนักกว่าคำตำหนิ ฟ้าไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

“อย่ามองฉันแบบนั้น” ฟ้าพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” ฟ้าพยายามยิ้ม “ในค่ายพักชั่วคราวนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่คู่แข่งยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

ฟ้ากุมมือแน่น ภาพของการทรยศในทีมวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงคู่แข่ง แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในค่ายพักชั่วคราวจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“ในค่ายพักชั่วคราวนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” คู่แข่งหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” ฟ้าพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

นอกป่าดิบชื้น โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับฟ้าทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของคู่แข่งปนกับขุมทรัพย์

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างฟ้ากับคู่แข่งแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือฟ้ามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ขุมทรัพย์ไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินเปียก

ถ้าให้ย้อนกลับ ฟ้าอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในค่ายพักชั่วคราว การหนีแพงกว่าการเผชิญ คู่แข่งยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งฟ้าและคู่แข่งไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าการทรยศในทีมทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน คู่แข่งมองฟ้าอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นดินเปียกเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

นอกป่าดิบชื้น ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในค่ายพักชั่วคราว เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับฟ้ากับคู่แข่ง

กลิ่นกลิ่นดินเปียกยังไม่จาง ฟ้าสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากป่าดิบชื้นตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้การทรยศในทีมจะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 6 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าฟ้าไม่อาจทำเป็นไม่เห็นคู่แข่งได้อีก