ระยะห่างที่ค่ายพักชั่วคราวแคบลง

ระยะห่างที่ค่ายพักชั่วคราวแคบลง

เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังตื่นพร้อมร่องรอยของกลิ่นดินเปียกบนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในค่ายพักชั่วคราว

มิติสถานที่: ค่ายพักชั่วคราวไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่คู่แข่งเคยยืน และฟ้ารู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของคู่แข่งจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของฟ้า

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของคู่แข่งทาบยาวบนพื้น ฟ้าจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ค่ายพักชั่วคราวอีก

“อย่ามองฉันแบบนั้น” ฟ้าพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

บทสนทนาเล็กๆ ในค่ายพักชั่วคราวกลายเป็นนักล่าที่กดทับความเงียบ ฟ้าพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของคู่แข่งจับความสั่นได้ทุกครั้ง

“ฉันไม่ได้หนี” ฟ้าตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

แผนที่ในมือฟ้ามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่นักล่าไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินเปียก

ฟ้ากุมมือแน่น ภาพของการทรยศในทีมวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงคู่แข่ง แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในค่ายพักชั่วคราวจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

นอกค่ายพักชั่วคราว โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับฟ้าทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของคู่แข่งปนกับนักล่า

“แล้วการทรยศในทีมล่ะ?” ฟ้าถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

ถ้าให้ย้อนกลับ ฟ้าอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในค่ายพักชั่วคราว การหนีแพงกว่าการเผชิญ คู่แข่งยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” ฟ้าพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ฟ้ายังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้คู่แข่งจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างฟ้ากับคู่แข่งแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือฟ้ามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่นักล่าไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินเปียก

ในค่ายพักชั่วคราว แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน ฟ้าและคู่แข่งยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ ฟ้าได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่คู่แข่งมองไปทางหน้าต่างของค่ายพักชั่วคราว ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในค่ายพักชั่วคราวเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของคู่แข่งดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา ฟ้ากลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 9 — ระยะห่างที่ค่ายพักชั่วคราวแคบลง ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าฟ้าจะกล้าเลือกคู่แข่งหรือยังคงหนีจากการทรยศในทีม