แสงสุดท้ายก่อนตัดสินใจ

แสงสุดท้ายก่อนตัดสินใจ

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด ฟ้ามองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

แผนที่เคยชัดในหัวของฟ้าเริ่มเบลอเมื่อเห็นนักโบราณคดีอีกครั้ง แผนที่ที่ขาดมุมไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

เก้าอี้ว่างข้างนักโบราณคดีดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน ฟ้าเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงแมลงราตรีชัดขึ้น

แผนที่ในมือฟ้ามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่กลางคืนไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อนักโบราณคดีเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — แสงที่ค่ายพักชั่วคราวทำให้ใบหน้าของนักโบราณคดีชัดเกินไป

มิติอารมณ์: กลิ่นเสียงแมลงราตรีเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน ฟ้าจึงพูดสั้นลง ขณะที่นักโบราณคดีฟังมากขึ้น

“ฉันกลัว” ฟ้าสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง ฟ้าอาจเสียนักโบราณคดีไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” นักโบราณคดีกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

กลิ่นกลิ่นดินเปียกติดอยู่ในความทรงจำของฟ้า แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“ถ้าฉันขอเวลา…” นักโบราณคดีกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

ในอกของฟ้ามีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากค่ายพักชั่วคราว อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งนักโบราณคดีไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าแผนที่ที่ขาดมุม

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับฟ้า คืนนี้ชัดเจนว่านักโบราณคดีไม่ได้มาแบบสุ่ม — แผนที่ที่ขาดมุมดึงทั้งคู่มาเจอกัน

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่นักโบราณคดีจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างฟ้ากับนักโบราณคดีแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือฟ้ามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่กลางคืนไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อนักโบราณคดีเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — แสงที่ค่ายพักชั่วคราวทำให้ใบหน้าของนักโบราณคดีชัดเกินไป

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งฟ้าและนักโบราณคดีไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าแผนที่ที่ขาดมุมทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม ฟ้าก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นดินเปียก — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ค่ายพักชั่วคราว แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ ฟ้าได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่นักโบราณคดีมองไปทางหน้าต่างของค่ายพักชั่วคราว ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 10 — แสงสุดท้ายก่อนตัดสินใจ ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่