เศษซากของคืนฝน

เศษซากของคืนฝน

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด นักสืบเคนมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

ฝนเพิ่งหยุดที่ฉากเหตุการณ์คอนโด แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน นักสืบเคนยืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของผู้เกี่ยวข้องเงียบข้ามมาจากอีกฟาก

เก้าอี้ว่างข้างผู้เกี่ยวข้องเงียบดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน นักสืบเคนเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงพิมพ์ดีดชัดขึ้น

หลักฐานชิ้นเล็กในฉากเหตุการณ์คอนโดไม่เข้ากับคำให้การ นักสืบเคนจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่ผู้เกี่ยวข้องเงียบดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — แสงที่ฉากเหตุการณ์คอนโดทำให้ใบหน้าของผู้เกี่ยวข้องเงียบชัดเกินไป

มิติเวลา: นาฬิกาในห้องชันสูตรบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของนักสืบเคนบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องห้องเก็บของย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“นักสืบเคน… ทำไมถึงเงียบ?” ผู้เกี่ยวข้องเงียบถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงพิมพ์ดีด “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

สายตาแรกชนกันในฉากเหตุการณ์คอนโด ทำให้นักสืบเคนรู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” นักสืบเคนพยายามยิ้ม “ในห้องชันสูตรนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

กลิ่นกลิ่นกาแฟสำนักงานติดอยู่ในความทรงจำของนักสืบเคน แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“ในห้องชันสูตรนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” ผู้เกี่ยวข้องเงียบหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

ในอกของนักสืบเคนมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากห้องชันสูตร อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งผู้เกี่ยวข้องเงียบไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อน

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับนักสืบเคน คืนนี้ชัดเจนว่าผู้เกี่ยวข้องเงียบไม่ได้มาแบบสุ่ม — ความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อนดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” นักสืบเคนพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างนักสืบเคนกับผู้เกี่ยวข้องเงียบแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในฉากเหตุการณ์คอนโดไม่เข้ากับคำให้การ นักสืบเคนจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่ผู้เกี่ยวข้องเงียบดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — แสงที่ฉากเหตุการณ์คอนโดทำให้ใบหน้าของผู้เกี่ยวข้องเงียบชัดเกินไป

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งนักสืบเคนและผู้เกี่ยวข้องเงียบไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อนทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน ผู้เกี่ยวข้องเงียบมองนักสืบเคนอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นเสียงพิมพ์ดีดเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

จบตอนที่ 2 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่านักสืบเคนไม่อาจทำเป็นไม่เห็นผู้เกี่ยวข้องเงียบได้อีก