ก่อนที่พี่ชายจะปรากฏ

ก่อนที่พี่ชายจะปรากฏ

อากาศที่โรงพยาบาลชั้นนอกเย็นกว่าที่เอิ้นจำได้ กลิ่นกลิ่นยาลอยมาก่อนเสียงฝีเท้า — และก่อนที่แม่จะปรากฏตรงมุมเดิมที่ทั้งคู่เคยแสร้งทำเป็นไม่รู้จักกัน

แม่ไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้เอิ้นลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับกลิ่นยา

บ้านและชื่อเสียงกดทับคำพูดของเอิ้น ทุกประโยคในโรงพยาบาลชั้นนอกมีราคา แม่ยืนเป็นทั้งที่พักและพายุในเวลาเดียวกัน — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นยา

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของแม่จางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของเอิ้น

มิติร่างกาย: มือของเอิ้นสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในโรงพยาบาลชั้นนอก ระยะห่างกับแม่เหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“เอิ้น… ทำไมถึงเงียบ?” แม่ถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับกลิ่นยา “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ เอิ้นลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับแม่

“ฉันไม่ได้หนี” เอิ้นตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

เอิ้นกุมมือแน่น ภาพของหนี้ที่ยังไม่หมดวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงแม่ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในโรงพยาบาลชั้นนอกจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“แล้วหนี้ที่ยังไม่หมดล่ะ?” เอิ้นถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

นอกโรงพยาบาลชั้นนอก โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเอิ้นทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของแม่ปนกับที่บ้าน

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เอิ้นพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

เอิ้นยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้แม่จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ถ้าให้ย้อนกลับ เอิ้นอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในโรงพยาบาลชั้นนอก การหนีแพงกว่าการเผชิญ แม่ยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเอิ้นกับแม่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ บ้านและชื่อเสียงกดทับคำพูดของเอิ้น ทุกประโยคในโรงพยาบาลชั้นนอกมีราคา แม่ยืนเป็นทั้งที่พักและพายุในเวลาเดียวกัน — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นยา

ในโรงพยาบาลชั้นนอก แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน เอิ้นและแม่ยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ เอิ้นได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่แม่มองไปทางหน้าต่างของโรงพยาบาลชั้นนอก ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 1 — ก่อนที่พี่ชายจะปรากฏ ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าเอิ้นจะกล้าเลือกแม่หรือยังคงหนีจากหนี้ที่ยังไม่หมด