ทางที่เอิ้นไม่อยากเลือก

ทางที่เอิ้นไม่อยากเลือก

ทางแยกมาถึงโดยไม่ขออนุญาต เอิ้นมองแม่ในโรงพยาบาลชั้นนอก แล้วรู้ว่าคำต่อไปจะเปลี่ยนทุกอย่าง — กลิ่นกลิ่นยาทำให้ลมหายใจสั้นลง

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับแม่ไม่ได้อีกต่อไป เอิ้นลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของแม่จางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของเอิ้น

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของแม่ทาบยาวบนพื้น เอิ้นจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่โรงพยาบาลชั้นนอกอีก

“ฉันกลัว” เอิ้นสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง เอิ้นอาจเสียแม่ไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” แม่กระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

บ้านและชื่อเสียงกดทับคำพูดของเอิ้น ทุกประโยคในโรงพยาบาลชั้นนอกมีราคา แม่ยืนเป็นทั้งที่พักและพายุในเวลาเดียวกัน — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นยา

เอิ้นกุมมือแน่น ภาพของหนี้ที่ยังไม่หมดวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงแม่ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในโรงพยาบาลชั้นนอกจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

นอกโรงพยาบาลชั้นนอก โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเอิ้นทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของแม่ปนกับแม่

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” เอิ้นกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

ถ้าให้ย้อนกลับ เอิ้นอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในโรงพยาบาลชั้นนอก การหนีแพงกว่าการเผชิญ แม่ยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่แม่จะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

เอิ้นยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้แม่จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเอิ้นกับแม่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ บ้านและชื่อเสียงกดทับคำพูดของเอิ้น ทุกประโยคในโรงพยาบาลชั้นนอกมีราคา แม่ยืนเป็นทั้งที่พักและพายุในเวลาเดียวกัน — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นยา

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งเอิ้นไว้กับคำถามเรื่องหนี้ที่ยังไม่หมดที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของแม่ปนอยู่ด้วยตลอด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” แม่กล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้หนี้ที่ยังไม่หมดตัดสินแทนเราอีกต่อไป” เอิ้นเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที เอิ้นมองแม่แล้วตัดสินใจว่าอย่างน้อยคืนนี้จะไม่หันหลังให้แม่เหมือนเคย

แม่ขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนเอิ้นได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกโรงพยาบาลชั้นนอก ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในโรงพยาบาลชั้นนอก เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับเอิ้นกับแม่

กลิ่นกลิ่นยายังไม่จาง เอิ้นสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากโรงพยาบาลชั้นนอกตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้หนี้ที่ยังไม่หมดจะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 21 — ปมของหนี้ที่ยังไม่หมดยังคุกรุ่น และแม่จะกลับมาในจังหวะที่เอิ้นคาดไม่ถึง