เมื่ออดีตสามีไม่ใช่คนเดิม

เมื่ออดีตสามีไม่ใช่คนเดิม

อากาศที่โรงพยาบาลชั้นนอกเย็นกว่าที่กานต์จำได้ กลิ่นกลิ่นยาลอยมาก่อนเสียงฝีเท้า — และก่อนที่ทนายจะปรากฏตรงมุมเดิมที่ทั้งคู่เคยแสร้งทำเป็นไม่รู้จักกัน

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ กานต์นับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้ทนาย ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในห้องประชุมครอบครัว

บ้านและชื่อเสียงกดทับคำพูดของกานต์ ทุกประโยคในห้องประชุมครอบครัวมีราคา ทนายยืนเป็นทั้งที่พักและพายุในเวลาเดียวกัน — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นยา

มิติสถานที่: ห้องประชุมครอบครัวไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่ทนายเคยยืน และกานต์รู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

ทนายไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้กานต์ลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับเสียงนาฬิกาแขวน

“กานต์… ทำไมถึงเงียบ?” ทนายถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับกลิ่นยา “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

“ฉันไม่ได้หนี” กานต์ตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของทนายจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของกานต์

กานต์กุมมือแน่น ภาพของความลับในครอบครัววนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงทนาย แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในโรงพยาบาลชั้นนอกจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” กานต์กล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ทนายจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

นอกห้องประชุมครอบครัว โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับกานต์ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของทนายปนกับเดิม

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างกานต์กับทนายแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ บ้านและชื่อเสียงกดทับคำพูดของกานต์ ทุกประโยคในห้องประชุมครอบครัวมีราคา ทนายยืนเป็นทั้งที่พักและพายุในเวลาเดียวกัน — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นยา

ถ้าให้ย้อนกลับ กานต์อาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในโรงพยาบาลชั้นนอก การหนีแพงกว่าการเผชิญ ทนายยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

กานต์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ทนายจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งกานต์ไว้กับคำถามเรื่องความลับในครอบครัวที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของทนายปนอยู่ด้วยตลอด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” ทนายกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้ความลับในครอบครัวตัดสินแทนเราอีกต่อไป” กานต์เงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 2 — ปมของความลับในครอบครัวยังคุกรุ่น และทนายจะกลับมาในจังหวะที่กานต์คาดไม่ถึง