ทางแยกที่อุโมงค์รถไฟร้าง

ทางแยกที่อุโมงค์รถไฟร้าง

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของมายด์

ความจริงที่ซ่อนไว้ถูกดึงขึ้นมาทีละชั้น มายด์เห็นทั้งแผลเก่าและความหวังในสายตาของเพื่อนสมัยเด็ก พร้อมกันในครั้งเดียว

เก้าอี้ว่างข้างเพื่อนสมัยเด็กดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน มายด์เลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นแสงไฟฉายสั่นชัดขึ้น

หลักฐานชิ้นเล็กในอุโมงค์รถไฟร้างไม่เข้ากับคำให้การ มายด์จดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เพื่อนสมัยเด็กดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — กลิ่นเสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยดดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติเวลา: นาฬิกาในอุโมงค์รถไฟร้างบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของมายด์บอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องไฟดับย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“งั้นอย่าหนี” เพื่อนสมัยเด็กยื่นมือมา “ถ้ายังอยากจบเรื่องนี้ด้วยกัน อยู่ตรงนี้กับฉันจนจบ”

ปมเก่าถูกเปิดออกใต้แสง ไม่มีใครบริสุทธิ์เต็มร้อย แต่ทั้งคู่ยังเลือกที่จะฟังกันจนจบ — ไม่หนีกลางทางเหมือนเคย

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” เพื่อนสมัยเด็กกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

คนรอบข้างในอุโมงค์รถไฟร้างยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงมายด์ที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่เพื่อนสมัยเด็กขยับเข้ามา

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” มายด์กล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

แนวเรื่องแบบLocked Roomที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า มายด์ไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่มายด์เริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักเพื่อนสมัยเด็กออกไปโดยไม่จำเป็น

“งั้นนั่งก่อน” เพื่อนสมัยเด็กชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมายด์กับเพื่อนสมัยเด็กแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในอุโมงค์รถไฟร้างไม่เข้ากับคำให้การ มายด์จดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เพื่อนสมัยเด็กดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — กลิ่นเสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยดดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มายด์เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง มองเพื่อนสมัยเด็กแล้วรู้ว่าไม่มีทางกลับไปเป็นคนเดิมก่อนหน้านี้ได้อีก — และบางที นั่นอาจไม่ใช่เรื่องเลวร้ายที่สุด

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งมายด์ไว้กับคำถามเรื่องชื่อที่ถูกลบที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของเพื่อนสมัยเด็กปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นแสงไฟฉายสั่นยังไม่จาง มายด์สูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากอุโมงค์รถไฟร้างตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้ชื่อที่ถูกลบจะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 21 — ปมของชื่อที่ถูกลบยังคุกรุ่น และเพื่อนสมัยเด็กจะกลับมาในจังหวะที่มายด์คาดไม่ถึง