ใต้เสียงแมลงราตรีในป่าดิบชื้น

ใต้เสียงแมลงราตรีในป่าดิบชื้น

ในค่ายพักชั่วคราว ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย ภูผาเดินผ่านจุดที่คู่แข่งเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

มิติอารมณ์: กลิ่นไฟฉายกระพริบเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน ภูผาจึงพูดสั้นลง ขณะที่คู่แข่งฟังมากขึ้น

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของภูผา

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของคู่แข่งทาบยาวบนพื้น ภูผาจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ค่ายพักชั่วคราวอีก

“อย่ามองฉันแบบนั้น” ภูผาพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

บทสนทนาเล็กๆ ในป่าดิบชื้นกลายเป็นนักล่าที่กดทับความเงียบ ภูผาพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของคู่แข่งจับความสั่นได้ทุกครั้ง

“ฉันไม่ได้หนี” ภูผาตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

แผนที่ในมือภูผามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่นักล่าไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — กลิ่นไฟฉายกระพริบดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

แนวเรื่องแบบCharacter-driven Arcที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า ภูผาไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

คนรอบข้างในป่าดิบชื้นยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงภูผาที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่คู่แข่งขยับเข้ามา

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” ภูผากล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

ความกลัวยังอยู่ แต่ภูผาเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักคู่แข่งออกไปโดยไม่จำเป็น

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่คู่แข่งจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ภูผายังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้คู่แข่งจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างภูผากับคู่แข่งแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือภูผามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่นักล่าไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — กลิ่นไฟฉายกระพริบดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งภูผาไว้กับคำถามเรื่องแผนที่ที่ขาดมุมที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของคู่แข่งปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นไฟฉายกระพริบยังไม่จาง ภูผาสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากป่าดิบชื้นตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้แผนที่ที่ขาดมุมจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นไฟฉายกระพริบ — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ป่าดิบชื้น แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ ภูผาได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่คู่แข่งมองไปทางหน้าต่างของค่ายพักชั่วคราว ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในค่ายพักชั่วคราวเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของคู่แข่งดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา ภูผากลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 10 — ปมของแผนที่ที่ขาดมุมยังคุกรุ่น และคู่แข่งจะกลับมาในจังหวะที่ภูผาคาดไม่ถึง