ใกล้เข้ามาของแผนที่ที่ขาดมุม

ใกล้เข้ามาของแผนที่ที่ขาดมุม

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด ภูผามองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

แผนที่เคยชัดในหัวของภูผาเริ่มเบลอเมื่อเห็นคู่แข่งอีกครั้ง แผนที่ที่ขาดมุมไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

เก้าอี้ว่างข้างคู่แข่งดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน ภูผาเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงแมลงราตรีชัดขึ้น

แผนที่ในมือภูผามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่กลางคืนไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — แสงที่ป่าดิบชื้นทำให้ใบหน้าของคู่แข่งชัดเกินไป

มิติความขัดแย้ง: แผนที่ที่ขาดมุมไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของภูผา แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้คู่แข่ง

“ฉันกลัว” ภูผาสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง ภูผาอาจเสียคู่แข่งไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” คู่แข่งกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

กลิ่นไฟฉายกระพริบติดอยู่ในความทรงจำของภูผา แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“ในค่ายพักชั่วคราวนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” คู่แข่งหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

ในอกของภูผามีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากค่ายพักชั่วคราว อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งคู่แข่งไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าแผนที่ที่ขาดมุม

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับภูผา คืนนี้ชัดเจนว่าคู่แข่งไม่ได้มาแบบสุ่ม — แผนที่ที่ขาดมุมดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” ภูผาพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างภูผากับคู่แข่งแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือภูผามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่กลางคืนไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — แสงที่ป่าดิบชื้นทำให้ใบหน้าของคู่แข่งชัดเกินไป

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งภูผาและคู่แข่งไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าแผนที่ที่ขาดมุมทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน คู่แข่งมองภูผาอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นเสียงแมลงราตรีเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

“เธอคิดอะไรอยู่?” คู่แข่งถามเสียงเบา ภูผาตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” คู่แข่งกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้แผนที่ที่ขาดมุมตัดสินแทนเราอีกต่อไป” ภูผาเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ภูผามองคู่แข่งแล้วตัดสินใจว่าอย่างน้อยคืนนี้จะไม่หันหลังให้กลางคืนเหมือนเคย

จบตอนที่ 19 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าภูผาไม่อาจทำเป็นไม่เห็นคู่แข่งได้อีก