เมื่อหอพักหญิงไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป

เมื่อหอพักหญิงไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป

แผนที่เคยชัดในหัวของพลอยเริ่มเบลอเมื่อเห็นอรอีกครั้ง ความกลัวที่จะถูกมองไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับอรไม่ได้อีกต่อไป พลอยลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง พลอยรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และความกลัวที่จะถูกมองจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของอรทาบยาวบนพื้น พลอยจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่หอพักหญิงอีก

“ฉันกลัว” พลอยสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง พลอยอาจเสียอรไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” อรกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพลอย ทุกครั้งที่อรยิ้ม เพื่อนร่วมห้องก็ดังขึ้นในอก — แสงที่หอพักหญิงทำให้ใบหน้าของอรชัดเกินไป และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ในอกของพลอยมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากหอพักหญิง อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งอรไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าความกลัวที่จะถูกมอง

กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วติดอยู่ในความทรงจำของพลอย แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” พลอยกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับพลอย คืนนี้ชัดเจนว่าอรไม่ได้มาแบบสุ่ม — ความกลัวที่จะถูกมองดึงทั้งคู่มาเจอกัน

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่อรจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

พลอยยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้อรจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพลอยกับอรแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพลอย ทุกครั้งที่อรยิ้ม เพื่อนร่วมห้องก็ดังขึ้นในอก — แสงที่หอพักหญิงทำให้ใบหน้าของอรชัดเกินไป และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งพลอยไว้กับคำถามเรื่องความกลัวที่จะถูกมองที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของอรปนอยู่ด้วยตลอด

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่พลอยจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก พลอยนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องเพื่อนร่วมห้องโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

พลอยเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” อรพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” อรถามเสียงเบา พลอยตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” อรกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้ความกลัวที่จะถูกมองตัดสินแทนเราอีกต่อไป” พลอยเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที พลอยมองอรแล้วตัดสินใจว่าอย่างน้อยคืนนี้จะไม่หันหลังให้เพื่อนร่วมห้องเหมือนเคย

จบตอนที่ 15 — ปมของความกลัวที่จะถูกมองยังคุกรุ่น และอรจะกลับมาในจังหวะที่พลอยคาดไม่ถึง