พลอยกับคืนที่ไม่ตั้งใจ

พลอยกับคืนที่ไม่ตั้งใจ

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของพลอย

เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นชาดอกไม้ พลอยยังไม่เปิดอ่าน เพราะรู้ดีว่าถ้าเป็นข้อความจากอร คืนนี้จะไม่จบง่ายๆ

เก้าอี้ว่างข้างอรดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน พลอยเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วชัดขึ้น

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพลอย ทุกครั้งที่อรยิ้ม ระเบียงก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นกลิ่นชาดอกไม้ดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติความขัดแย้ง: ความกลัวที่จะถูกมองไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของพลอย แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้อร

“พลอย… ทำไมถึงเงียบ?” อรถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงช้อนกระทบแก้ว “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

อรไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้พลอยลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับกลิ่นชาดอกไม้

“ฉันไม่ได้หนี” พลอยตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

คนรอบข้างในสวนดอกไม้หลังคณะยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงพลอยที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่อรขยับเข้ามา

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” พลอยกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

แนวเรื่องแบบOffice Romanceที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า พลอยไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่พลอยเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักอรออกไปโดยไม่จำเป็น

“งั้นนั่งก่อน” อรชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพลอยกับอรแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพลอย ทุกครั้งที่อรยิ้ม ระเบียงก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นกลิ่นชาดอกไม้ดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

พลอยยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้อรจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งพลอยไว้กับคำถามเรื่องความกลัวที่จะถูกมองที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของอรปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วยังไม่จาง พลอยสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากสวนดอกไม้หลังคณะตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้ความกลัวที่จะถูกมองจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นชาดอกไม้ — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่สวนดอกไม้หลังคณะ แล้วยังไม่ได้รักษา

จบตอนที่ 4 — ปมของความกลัวที่จะถูกมองยังคุกรุ่น และอรจะกลับมาในจังหวะที่พลอยคาดไม่ถึง